วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ศึกษาผลของโปรแกรมการฝึกแรงต้านที่มีต่อความสามารถในการยิงประตูฟุตซอล ณ จุดโทษจุดที่สอง ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนโรงเรียนชัยภูมิภักดีชุมพล ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 30 คน โดยวิธีการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง และแบ่งเป็น 2 กลุ่มๆ ละ 15 คน ด้วยวิธีการจับคู่ โดยใช้ผลจากการทดสอบวัดความสามารถในการยิงประตูฟุตซอล ณ จุดโทษจุดที่สอง ก่อนการทดลองมาแบ่งกลุ่ม กลุ่มทดลองฝึกซ้อมตามโปรแกรมปกติและฝึกซ้อมโปรแกรมการฝึกแรงต้าน กลุ่มควบคุมฝึกซ้อมโปรแกรมตามปกติ โดยฝึก 8 สัปดาห์ๆ ละ 3 วัน มีการทดสอบความสามารถในการยิงประตูฟุตซอล ณ จุดโทษจุดที่สอง ก่อนการทดลอง หลังการการทดลอง 4 สัปดาห์ และ 8 สัปดาห์ นำผลที่ได้มาทำการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า “ที” วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ ถ้าพบความแตกต่างจึงเปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ โดยวิธีการของแอล เอส ดี (LSD) ทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการทดลอง 4 สัปดาห์และ 8 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีความสามารถในการ มายิงประตูฟุตซอล ณ จุดโทษจุดที่สอง มากกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการทดลอง 4 สัปดาห์และ 8 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีความสามารถในการยิงประตูฟุตซอล ณ จุดโทษจุดที่สอง มากกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. หลังการทดลอง 8 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีความสามารถในการยิงประตูฟุตซอล ณ จุดโทษจุดที่สอง มากกว่าหลังการทดลอง 4 สัปดาห์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. หลังการทดลอง 4 สัปดาห์และ 8 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมมีความสามารถในการยิงประตูฟุตซอล ณ จุดโทษจุดที่สอง มากกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที๋ระดับ .05 5. หลังการทดลอง 4 สัปดาห์และ 8 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมมีความสามารถในการยิงประตูฟุตซอล ณ จุดโทษจุดที่สอง ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05