วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540

พัฒนาความสามารถในการเขียนเรียงความแบบโน้มน้าว ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนเขียนเรียงความแบบโน้มน้าวตามแนวคิดของไวกอทสกี ตัวอย่างประชากร ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2539 โรงเรียนพญาไท กรุงเทพมหานคร จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบทดสอบความสามารถในการเขียนเรียงความแบบโน้มน้าว ตามแนวคิดของไวกอทสกี ผู้วิจัยได้ดำเนินการวิจัยตามหลักสูตรการสอนการเขียนเรียงความ แบบโน้มน้าวตามแนวคิดของไวกอทสกี ซึ่งเบอร์คัลเตอร์ (Burkhalter, 1995) ได้นำเสนอไว้ ประกอบด้วย 6 จุดประสงค์ คือ 1) การสอนให้นักเรียนรู้จักเรียงความแบบโน้มน้าว 2) การช่วยนักเรียนในการพัฒนาการอ้างเหตุผลและคาดหมายข้อคัดค้านของผู้อ่าน 3) การกระตุ้นให้นักเรียนเขียนเรียงความแบบโน้มน้าว 4) การเปลี่ยนวิธีการอ้างเหตุผลจากการพูดเป็นการอ้างเหตุผลด้วยการเขียน 5) การชี้ให้เห็นถึงการอ้างเหตุผลที่ดีและการอ้างเหตุผลที่ไม่ดี และ 6) การสนับสนุนทรรศนะของตนเอง ข้อมูลที่ได้นำมาวิเคราะห์โดยการเปรียบเทียบความสามารถ ในการเขียนเรียงความแบบโน้มน้าวตามแนวคิดของไวกอทสกี ของนักเรียน ก่อนและหลังการทดลอง โดยการทดสอบค่าที (t-test) และการวิเคราะห์การพัฒนาความสามารถในการเขียนเรียงความ แบบโน้มน้าวตามแนวคิดของไวกอทสกี ขณะดำเนินการทดลองสอนโดยการวัดสามารถในการเขียนเรียงความแบบโน้มน้าว ด้วยแบบทดสอบความสามารถ ในการเขียนเรียงความแบบโน้มน้าว ตามแนวคิดของไวกอทสกี (Burkhalter, 1995) ผลการวิจัยพบว่า 1. ค่าเฉลี่ยของคะแนนความสามารถในการเขียนเรียงความแบบโน้มน้าว ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ตามแนวคิดของไวกอทสกีหลังการได้รับการสอนเขียนเรียงความ แบบโน้มน้าวตามแนวคิดของไวกอทสกี มีค่าสูงกว่าค่าเฉลี่ยของคะแนนความสามารถในการเขียนเรียงความ แบบโน้มน้าวก่อนได้รับการสอนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 2. คะแนนเฉลี่ยของคะแนนความสามารถในการเขียนเรียงความ แบบโน้มน้าวตามแนวคิดของไวกอทสกีขณะดำเนินการทดลอง หลังจากวัดด้วยแบบทดสอบความสามารถในการเขียนเรียงความแบบโน้มน้าว ตามแนวคิดของไวกอทสกี (Burkhalter, 1995) โดยทั่วไปเพิ่มขึ้น