วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบศึกษาความสัมพันธ์เชิงทำนาย เพื่อศึกษาปัจจัยทำนายพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตา ของนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ใช้เลนส์สัมผัสในเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างคือ นิสิตนักศึกษาที่กำลังศึกษาในระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยของรัฐ จำนวน 422 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัดความรู้เกี่ยวกับการใช้เลนส์สัมผัส แบบสอบถามการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคกระจกตาอักเสบ การรับรู้ความรุนแรงของโรคกระจกตาอักเสบ การรับรู้ประโยชน์ของการปฏิบัติพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตา การรับรู้อุปสรรคของการปฏิบัติพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตา การรับรู้ความสามารถของตนเองในการปฏิบัติพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตา และพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตาของนักศึกษามหาวิทยาลัย ที่ใช้เลนส์สัมผัส ซึ่งได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน และมีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.81, 0.91, 0.88, 0.87, 0.80, 0.88 และ 0.94 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย สถิติค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน สมการ ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1. การรับรู้ความสามารถของตนเองในการปฏิบัติพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตา การรับรู้ความรุนแรงของโรคกระจกตาอักเสบ การรับรู้ประโยชน์ของการปฏิบัติพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตา การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเป็นโรคกระจกตาอักเสบ การได้รับข้อมูลข่าวสารจากจักษุแพทย์ และความรู้เกี่ยวกับการใช้เลนส์สัมผัส มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .01) 2. การรับรู้ความสามารถของตนเอง การรับรู้ความรุนแรงของโรค การรับรู้ประโยชน์ของการปฏิบัติพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตา การได้รับข้อมูลข่าวสารจากจักษุแพทย์ และการได้รับข้อมูลข่าวสารจากเพื่อน สามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมการดูแลสุขภาพดวงตาได้ 56.9% อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (R[superscript 2] = .569)