วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยกึ่งเชิงทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความร่วมมือในการรักษาของผู้ป่วยจิตเภทแผนกผู้ป่วยนอก ก่อนและหลังได้รับโปรแกรมกลุ่มส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพ และเปรียบเทียบความร่วมมือในการรักษาของผู้ป่วยนอกจิตเภท ระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมกลุ่มส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพ กับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยจิตเภทแผนกผู้ป่วยนอก จำนวน 40 คน ซึ่งจัดแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มทดลอง 20 คน และกลุ่มควบคุม 20 คน ด้วยการจับคู่คะแนนความร่วมมือในการรักษา กลุ่มทดลองได้รับการส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพ ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ โปรแกรมกลุ่มส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพ แบบสอบถามกึ่งสัมภาษณ์พฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา ของ สรินทร เชี่ยวโสธร (2545) และแบบวัดความตั้งใจมาตรวจตามนัด ซึ่งตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่าน หาค่าความเที่ยงของแบบวัดโดยสูตรสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาค ได้ .92 และ .86 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบที t-test ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คะแนนความร่วมมือในการรักษาของผู้ป่วยโรคจิตเภทแผนกผู้ป่วยนอก หลังได้รับโปรแกรมกลุ่มส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพ สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมกลุ่มส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. คะแนนความร่วมมือในการรักษาของผู้ป่วยโรคจิตเภทแผนกผู้ป่วยนอก กลุ่มที่ได้รับโปรแกรมกลุ่มส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพ สูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05