วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

ศึกษากรรมการดูแลสุขภาพตนเองและปัจจัยที่มีผลต่อความแตกต่าง ในพฤติกรรมการดูแลสุขภาพตนเองของวัยรุ่นที่เป็นนักศึกษาสายอาชีวศึกษา ข้อมูลที่ใช้ได้มาจากการวิจัยภาคสนาม โดยให้ผู้ที่ตกเป็นตัวอย่างกรอกแบบสอบถามด้วยตนเอง จากการสุ่มตัวอย่างนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 1-3 ในวิทยาลัยสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาในจังหวัดปราจีนบุรี ได้แก่ วิทยาลัยการอาชีพกบินทร์บุรี วิทยาลัยเทคนิคบูรพาปราจีน วิทยาลัยเทคนิคปราจีนบุรี และวิทยาลัยสารพัดช่างปราจีนบุรี ปีการศึกษา 2549 จำนวน 1,969 ตัวอย่าง ผลการศึกษาพบว่า นักศึกษามีพฤติกรรมการดูแลสุขภาพตนเองดีคิดเป็น 55.2% และนักศึกษาที่มีพฤติกรรมการดูแลสุขภาพตนเองไม่ดีคิดเป็น 44.8% นักศึกษามากกว่า 4 ใน 5 ล้างมือหลังขับถ่ายมากที่สุด รองลงมาคือ ตรวจดูวันหมดอายุของยาก่อนรับประทาน และการไม่ใช้สารเสพติด จากการวิเคราะห์และทดสอบด้วยค่าไคสแควร์ ผลปรากฎว่า ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการดูแลสุขภาพตนเองของนักศึกษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติและเป็นไปตามสมมติฐานคือ ผู้ที่นักศึกษาอาศัยอยู่ด้วย สถานภาพสมรสของหัวหน้าครัวเรือน การเปิดรับสารเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพตนเอง สภาพแวดล้อมทางกายภาพที่วิทยาลัยและสภาพแวดล้อมทางกายภาพที่บ้าน ปัจจัยที่มีผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติแต่ไม่เป็นไปตามสมมติฐานคือ เพศ อาชีพของหัวหน้าครัวเรือน แหล่งข้อมูลข่าวสารที่ได้รับเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพตนเอง และความรู้เกี่ยวกับการดูแลสุขภาพ ผลการวิเคราะห์การจำแนกพหุพบว่า เมื่อควบคุมอิทธิพลของตัวแปรอิสระอื่นๆ แล้ว ตัวแปรที่อธิบายความผันแปรของตัวแปรตามได้มากที่สุดคือ สภาพแวดล้อมทางกายภาพที่วิทยาลัย รองลงมาคือ การเปิดรับสารเกี่ยวกับกับดูแลสุขภาพตนเอง สภาพแวดล้อมทางกายภาพที่บ้าน และเพศ ตามลำดับ