วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยเชิงพรรณนาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุนของเจ้าหน้าที่ชายในโรงพยาบาล และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรร อันได้แก่ ความรู้เกี่ยวกับโรค กระดูกพรุน การรับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค การรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุน อิทธิพลระหว่างบุคคลกับพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุน โดยใช้รูปแบบการส่งเสริมสุขภาพ ของ Pender เป็นกรอบแนวคิดในการวิจัย กลุ่มตัวอย่างคือ เจ้าหน้าที่ชายในโรงพยาบาลสังกัด กรุงเทพมหานคร อายุระหว่าง 40-59 ปี จำนวน 242 คน เลือกโดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัดความรู้โรคกระดูกพรุน แบบสอบถามการรับรู้ประโยชน์ แบบสอบถามการรับรู้อุปสรรค แบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุน แบบสอบถามอิทธิพลระหว่างบุคคล และแบบสอบถามพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุน วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1. กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความรู้โรคกระดูกพรุนอยู่ในระดับต่ำ (X-bar = 0.59, SD = 0.14) การรับรู้ประโยชน์ของการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุนอยู่ในระดับดี (X-bar = 3.88, SD = 0.47) การรับรู้อุปสรรคในการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุนอยู่ในระดับพอใช้ (X-bar = 3.51, SD = 0.59) การรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุนอยู่ในระดับดี (X-bar = 3.50, SD = 0.66) การรับรู้อิทธิพลระหว่างบุคคลต่อการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุนอยู่ในระดับดี (X-bar = 3.49, SD = 0.57) และพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุนของเจ้าหน้าที่ชายในโรงพยาบาลโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (X-bar = 1.14, SD = 0.26) 2. ความรู้โรคกระดูกพรุน การรับรู้ประโยชน์ในการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุน การรับรู้ อุปสรรคในการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุน การรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุน การรับรู้อิทธิพลระหว่างบุคคล มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุนในระดับต่ำ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับทางบวกกับ พฤติกรรมป้องกันโรคกระดูกพรุนในระดับต่ำ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .35, .26, .28, .33 และ .26 ตามลำดับ)