วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

ศึกษาพฤติกรรมสร้างสรรค์ของพยาบาลวิชาชีพ ความสัมพันธ์และปัจจัยพยากรณ์พฤติกรรมสร้างสรรค์ของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยของรัฐ กลุ่มตัวอย่างคือ พยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยของรัฐ จำนวน 348 คน เลือกโดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน แนวคิดที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ (Davar, 1994) สภาพแวดล้อมในงาน (Mikdashi, 1999) แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ (McCleland, 1985) และพฤติกรรมสร้างสรรค์ (Kleysen & Street, 2001) แนวคิดทั้งหมดนำมาสร้างเครื่องมือวิจัย ซึ่งตรวจสอบความตรงของเนื้อหาและตรวจสอบค่าความเที่ยงแล้ว ได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ .97 .90 .92 และ .93 ตามลำดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นตอน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. พฤติกรรมสร้างสรรค์ของพยาบาลวิชาชีพ อยู่ในระดับสูง (x-bar = 3.85, SD = .58) 2. แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ สภาพแวดล้อมในงาน ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของหัวหน้าหอผู้ป่วย ระยะเวลาในการปฏิบัติงาน มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมสร้างสรรค์ของพยาบาลวิชาชีพ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .61, .47, .27, และ .27 ตามลำดับ) 3. ตัวแปรที่ร่วมพยากรณ์พฤติกรรมสร้างสรรค์ของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยของรัฐได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ตามลำดับดังนี้ แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ ระยะเวลาในการปฏิบัติงาน สภาพแวดล้อมในงาน โดยร่วมกันพยากรณ์ได้ 45.9% (R[superscript 2] = .459) ได้สมการในรูปคะแนนมาตรฐานดังนี้ พฤติกรรมสร้างสรรค์ = .490 แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ + .225 ระยะเวลาการปฏิบัติงาน + .211 สภาพแวดล้อมในงาน จากผลการวิจัย ชี้ให้เห็นว่า แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ ระยะเวลาในการปฏิบัติงาน และสภาพแวดล้อมในงาน เป็นปัจจัยที่ช่วยเพิ่มระดับพฤติกรรมสร้างสรรค์ของพยาบาลวิชาชีพ.