วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของตัวแปรคุณลักษณะคัดสรรของนักเรียนและการละเว้นการตอบข้อสอบรูปแบบเสนอคำตอบระหว่างภูมิหลังของนักเรียน 2) ศึกษาอิทธิพลของคุณลักษณะคัดสรรของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่มีผลต่อการละเว้นการตอบข้อสอบรูปแบบเสนอคำตอบและสร้างรูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของตัวแปรคัดสรรของนักเรียนที่มีต่อการละเว้นการตอบข้อสอบรูปแบบเสนอคำตอบ และ 3) ทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของพารามิเตอร์ในโมเดลคุณลักษณะคัดสรรของนักเรียนที่มีผลต่อการละเว้นการตอบข้อสอบรูปแบบเสนอคำตอบระหว่างสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) และสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน (สช.)กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 684 คน ประกอบด้วยนักเรียนในโรงเรียนสังกัด สพฐ.จำนวน 335 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบวัด แบ่งเป็น 2 ชุด ชุดที่ 1 เป็นแบบวัดเกี่ยวกับคุณลักษณะทางจิตวิทยาและคุณลักษณะที่เกี่ยวข้องกับสติปัญญาของนักเรียน ชุดที่ 2 แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางคณิตศาสตร์ การวิเคราะห์ข้อมูลสถิติภาคบรรยายและวิเคราะห์ความแปรปรวนโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปเอสพีเอสเอส วิเคราะห์อิทธิพลและวิเคราะห์กลุ่มพหุโดยใช้โปรแกรมลิสเรล สรุปผลการวิจัยได้ดังนี้ 1)นักเรียนในสังกัดสพฐ.มีค่าเฉลี่ยคะแนนตัวแปรนิสัยในการเรียนรู้สูงกว่าสังกัดสช.แต่มีค่าเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเดิมต่ำกว่าสังกัด สช.อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบการละเว้นการตอบข้อสอบรูปแบบเสนอคำตอบ พบว่านักเรียนสังกัดสพฐ.มีการละเว้นการตอบข้อสอบตอบสั้นสูงกว่าสังกัด สช. แต่มีการละเว้นการตอบข้อสอบอัตนัยต่ำกว่าสังกัด สช.อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โรงเรียนประเภทหญิงล้วนมีการละเว้นการตอบข้อสอบตอบสั้นน้อยกว่าประเภทสหศึกษาและชายล้วน ส่วนนักเรียนในโรงเรียนประเภทสหศึกษาและชายล้วนมีการละเว้นการตอบข้อสอบตอบสั้นไม่แตกต่างกัน นอกจากนี้ยังพบว่านักเรียนในโรงเรียนประเภทชายล้วนมีค่าเฉลี่ยการละเว้นการตอบข้อสอบอัตนัยสูงกว่าประเภทสหศึกษา และประเภทสหศึกษามีค่าเฉลี่ยการละเว้นการตอบข้อสอบอัตนัยสูงกว่าประเภทหญิงล้วน ส่วนนักเรียนหญิงและชายมีการละเว้นการตอบข้อสอบตอบสั้นไม่แตกต่างกัน แต่นักเรียนชายมีการละเว้นการตอบข้อสอบอัตนัยสูงกว่านักเรียนหญิง 2) รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของตัวแปรคัดสรรของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่มีผลต่อการละเว้นการตอบข้อสอบรูปแบบเสนอคำตอบในภาพรวมตามสมมติฐานมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (chi-square=9.462;df=8;p=.301;GFI=.997;AGFI=.983;RMR=.007) ตัวแปรอิสระในโมเดลสามารถอธิบายความแปรปรวนของการละเว้นการตอบข้อสอบรูปแบบเสนอคำตอบได้ร้อยละ 89 การละเว้นการตอบข้อสอบได้รับอิทธิพลทางตรงเชิงลบจากตัวแปรผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเดิมและการรับรู้ความสามารถของตนเอง (DE=-.723;DE=-.290) ในขณะที่ได้รับอิทธิพลทางตรงเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติจากตัวแปรแรงจูงใจฝ่ายสัมฤทธิ์(DE=6.307) นอกจากนี้ยังได้รับอิทธิพลทางอ้อมเชิงลบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติจากตัวแปรการกำกับตัวเองในการเรียน และนิสัยในการเรียน (IE=-.225;IE=-.144) และได้รับอิทธิพลทางอ้อมเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติจากตัวแปรผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเดิม (IE=.633) และเมื่อพิจารณาอิทธิพลรวมพบว่าการละเว้นการตอบข้อสอบรูปแบบเสนอคำตอบได้รับอิทธิพลรวมเชิงลบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติจากตัวแปร กลวิธีการทำข้อสอบ นิสัยในการเรียน ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเดิม การกำกับตนเองในการเรียน และการรับรู้ความสามารถของตนเอง (TE=-.410;TE=-.144;TE=-.090;TE=-.225และTE=-.308) และได้รับอิทธิพลรวมเชิงบวกจากแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ (TE=6.307) และ3)รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของตัวแปรคัดสรรของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่มีผลต่อการละเว้นการตอบข้อสอบรูปแบบเสนอคำตอบตามสมมติฐานการวิจัยระหว่างสังกัดโรงเรียน พบว่ามีความไม่แปรเปลี่ยนในด้านรูปแบบโมเดล แต่มีความแปรเปลี่ยนในด้านค่าพารามิเตอร์ของเมทริกซ์อิทธิพลเชิงสาเหตุระหว่างตัวแปรแฝงและค่าพารามิเตอร์ของเมทริกซ์ความแปรปรวน-ความแปรปรวนร่วมระหว่างความคลาดเคลื่อนในการวัดตัวแปรแฝง.