วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้นำเสนออัลกอริทึมสำหรับวางหน่วยชดเชยค่าดิสเพอร์ชันอย่างเหมาะสมที่สุดในโครงข่ายดีดับเบิลยูดีเอ็มลักษณะวงแหวนทั้งในกรณีที่โครงข่ายทำงานปกติและในกรณีที่เกิดความเสียหายกับข่ายเชื่อมโยงหนึ่งภายในโครงข่าย อัลกอริทึมที่นำเสนอสามารถใช้ได้กับหน่วยชดเชยค่าดิสเพอร์ชันชนิด non-slope-compensated DCU (NSC-DCU) และ slope-compensated DCU (SC-DCU) โดยมีหลักการคือ สร้างสมการเงื่อนไขขอบเขตชดเชยค่าดิสเพอร์ชันในการส่งผ่านสัญญาณของทุกทราฟฟิกโดยไม่คิดผลจากความไม่เป็นเชิงเส้นของสัญญาณและการกำหนดอสมการเงื่อนไขขอบเขตค่าดิสเพอร์ชันไม่ให้มีค่าดิสเพอร์ชันสะสมเกินกว่าค่าดิสเพอร์ชันสะสมที่สามารถยอมรับได้ จากการทดลองวางหน่วยชดเชยดิสเพอร์ชันทั้งสองชนิด โดยใช้อัลกอริทึมที่นำเสนอลงบนโครงข่ายตัวอย่างที่มีทั้งหมด 4 สถานีซึ่งมีความยาวของข่ายเชื่อมโยงรวม 775 กิโลเมตร เพื่อเปรียบเทียบจำนวนหน่วยชดเชยค่าดิสเพอร์ชันทั้งสองชนิด ผลเฉลยที่ได้รับจากอัลกอริทึมคือ จำเป็นต้องใช้หน่วยชดเชยดิสเพอร์ชันทั้งสองชนิด 14 ตัวบนโครงข่ายที่ทำงานปกติ และจำเป็นต้องใช้หน่วยชดเชยดิสเพอร์ชัน NSC-DCU ชนิด 16 ตัว SC-DCU 15 ตัวบนเส้นใยแสงทำงานและจำเป็นต้องใช้หน่วยชดเชยดิสเพอร์ชันทั้งสองชนิด 16 ตัวบนเส้นใยแสงสำรองกรณีมีข่ายเชื่อมโยงเสียหายภายในโครงข่าย