จากการศึกษาที่ผ่านมาพบว่า ยางของผลมะม่วงมีสารต้านทานธรรมชาติที่มีฤทธิต้านทานการเจริญของเชื้อ Colletotrichum gloeosporiodes เชื้อสาเหตุของโรคแอนแทรคโนสบนผลมะม่วง ในการวิจัยนี้ได้แบ่งออกเป็น 5 การทดลองคือ การทดลองที่ 1 ศึกษาวิธีการเก็บ และวิธีการสกัดแยกหาสารต้านทานธรรมชาติที่มีในยางของผลมะม่วงด้วยวิธีการและตัวทำละลายชนิดต่างๆ การทดลองที่ 2 ตรวจสอบคุณสมบัติของสารที่มีฤทธิ์ในการต้านการเจริญของเชื้อราที่มีในยางของมะม่วง โดยวิเคราะห์แยกหาสารที่มีฤทธิ์ในการต้านทานการเจริญของเชื้อราจากสารสกัดหยาบของยางมะม่วงด้วยคอลัมน์โครมาโตกราฟฟีและก๊าซโครมาโตกราฟฟีแมสสเปก (GC-MS) และตรวจสอบคุณสมบัติทางกายภาพและเคมี การทดลองที่ 3 หาสายพันธุ์และระยะเก็บเกี่ยวที่เหมาะสมของมะม่วงที่มีสารต้านทานการเจริญของเชื้อราในยางปริมาณมาก โดยใช้มะม่วงพันธุ์ที่มีมูลค่าทางเศรษกิจ 7 สายพันธุ์ การทดลองที่ 4 หาความสัมพันธ์ของปริมาณและคุณภาพของสารต้านทานการเจริญของเชื้อราที่มีในยางของมะม่วงต่อความอ่อนแอต่อโรคแอนแทรคโนสโดยทดสอบผลมะม่วงจำนวน 8 สายพันธุ์ การทดลองที่ 5 หาวิธีการที่เหมาะสมในการนำสารต้านทานการเจริญของเชื้อราที่สกัดได้จากยางของมะม่วงไปใช้ในการป้องกันโรคมะม่วงหลังการเก็บเกี่ยวด้วยวิธีการต่างๆ ผลการวิจัยพบว่า สารที่มีฤทธิ์ต้านการเจริญของเชื้อราของยางมะม่วงอยู่ในส่วนที่ไม่ละลายน้ำ และไดคลอโรมีเทนเป็นตัวทำละลายที่ดีที่สุดในการสกัดแยกสารต้านการเจริญของเชื้อราจากยางของมะม่วง เมื่นำสารสกัดหยาบที่ได้ไปวิเคาะห์องค์ประกอบด้วยคอลัมน์โครมาโตกราฟฟีและ GC-MS สามารถแยกออกเป็น 4 กลุ่มใหญ่ ๆ โดยมีสารในกลุ่ม น้ำมันหอมระเหยและกลุ่มอนุพันธุ์ของ resorcinol เป็นสารที่มีปริมาณมากที่สุด และมีฤทธิ์ในการต้านทานการเจริญของเชื้อรา ดังนั้นจึงสามารถนำสารสกัดหยาบจากยางของมะม่วงมาใช้ในการควบคุมโรคหลังเก็บเกี่ยวได้ทั้งหมด ระหว่างมะม่วง 7 สายพันธุ มะม่วงพันธุ์มหาชนกมีปริมาณของสารสกัดหยาบสูงสุด และมีมากที่สุดในช่วงระยะแก่ทางสรีรวิทยา นอกจากนี้ยังพบว่าปริมาณของสารสกัดหยาบในยางของมะม่วงมีความสัมพันธุ์กับความอ่อนแอต่อโรคแอนแทรคโนส โดยพบว่ามะม่วงพันธุ์แก้วซึ่งมีปริมาณสารสกัดหยาบสูงที่สุดจะมีความต้านทานต่อโรคแอนแทรคโนสสูงที่สุด ส่วนมะม่วงพันธุ์น้ำดอกไม้มีปริมาณสารสกัดหยาบน้อยในยางที่สุดมีความอ่อนแอต่อโรคมากที่สุด โดยที่ปริมาณยางรวมไม่มีผลต่อการต้านทานโรคในผลมะม่วง เมื่อนำสารสกัดหยาบจากยางของมะม่วงไปใช้ในการป้องกันโรคหลังการเก็บเกี่ยวของมะม่วงด้วย พบว่า การผสมสารสกัดหยาบในสารเคลือบผิวใช้ในการเคลือบผิว และผสมสารสกัดหยาบในสารละลายเอทธานอลเพื่อแช่ผลมะม่วงนาน 5 นาทีที่อุณหภูมิ 55 องศาเซลเซียส จะได้ผลในการลดการเกิดโรคหลังการเก็บเกี่ยวดีที่สุด ถ้าใช้ทั้ง 2 วิธีร่วมกันน่าจะได้ผลดียิ่งขึ้นซึ่งต้องมีการศึกษาต่อไป In the previous study, it was found that mango latex had antifungal compounds which inhibited Colletotrichum gloeosporiode the cause of Anthracnose disease in mango fruit. This present research has 5 experiments. The first experiment was finding a method for collection and extraction of antifungal compound fraction using various solvents. The second experiment was determined the antifungal chemical properties of antifungal compound from crude extracts of mango latex by Column Chromatography and Gas Chromatography Mass Spectrum (GC-MS). In addition, physical and chemical properties of each fraction was determined. The third experiment was finding the cultivars and maturity stage which have highest yield of antifungal compounds in the latex from seven cultivars. The fourth experiment was studying relationship between the amount of antifungal compound from crude extract and the susceptibility to anthracnose disease of eight cultivars of mango. The fifth experiment was to apply the appropriate method to use antifungal compound from mango latex to prevention postharvest disease of mango fruit. The results found that antifungal compounds in mango latex presented only in water insoluble fraction. Dichloromethane was the most suitable solvent for extraction water insoluble fraction. Column chromatography and GC-MS analysis indicated that there were 4 groups of compound in the crude extract. Essential and resorcinol derivative were two major compound found in the crude extract which have antifungal properties. Therefore, crude extract from mango latex extracted could be used for prevention postharvest disease of mango. Among 7 cultivars of mango, ‘Mahajanaka’ had the highest amount of crude extract and at mature green stage. Moreover, the results showed relationship between the amount of antifungal crude extracted and the susceptibility to anthracnose disease. The most tolerant cultivar ‘Keaw’ had the highest amount of crude extract. In other hand, the susceptible cultivar ‘Nam Dok Mai’ had the lowest amount of antifungal crude extract in the latex. Furthermore, the amount of total latex did not influence the prevention effect. The possibility method for apply antifungal compounds for prevention postharvest disease of mango was mixed with coating materials for coated mango fruit, dissolved in ethanol solution for dipping at 55 °C for 5 minutes. In conclusion, the high benefit for prevention postharvest disease of mango, dipping and coating should apply used together.