Systemic lupus erythematosus (SLE) เป็นโรคทาง autoimmune ที่เป็นปัญหาสำคัญและมีความชุกสูงในคนไทยและชาวเอเชีย โดยเฉพาะอาการไตอักเสบลูปัส (Lupus Nephritis; LN) นั้นสามารถนำผู้ป่วยไปสู่โรคไตวายเรื้อรังหรือเสียชีวิตได้ การศึกษาที่ผ่านมาผู้วิจัยพบการแสดงออกที่แตกต่างกันของยีนในกลุ่ม Chemokine และ Growth factor ในปัสสาวะของผู้ป่วยLN สามารถใช้ในการวินิจฉัยและพยากรณ์โรคได้ ดังนั้นการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหาชีวโมเลกุลอื่นๆภายในชิ้นเนื้อไต, เลือด และปัสสาวะของผู้ป่วย LN ซึ่งอาจมีความสัมพันธ์กับการเกิดพยาธิสภาพภายในไต, ความรุนแรงของโรค รวมทั้งสามารถใช้เป็นเครื่องหมายชีวภาพ (Biomarker) ในการทำนายการตอบสนองต่อการรักษาในช่วงเวลาสั้นๆ (short-term outcome) ได้ ผู้วิจัยแบ่งการศึกษาออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ การแสดงออกของยีน (mRNA expression), การแสดงออกของโมเลกุลบนผิวเซลล์ในปัสสาวะ (Urinary cells type specific) และการแสดงออกของโปรตีน (Proteomic) ผลการศึกษาพบว่าในผู้ป่วย LN มีการแสดงออกของยีน Vascular Endothelial growth Factor (VEGF), Heme oxygenase 1 (HO-1), Wilms' tumour suppressor gene (WT1), Forkhead box P3 (FOXP3) และ Notch-1 แตกต่างจากคนปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยเฉพาะการแสดงออกของยีน VEGF ในเนื้อไตซึ่งมีปริมาณลดลงในผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรง (Class IV LN) และสัมพันธ์กับความรุนแรงของโรคและการเกิดไตวายเรื้อรังในระยะเวลาอันใกล้ด้วย ซึ่งผู้วิจัยพบว่าการลดลงดังกล่าวมีความสัมพัธ์กับการเพิ่มขึ้นของการแสดงออกของ VEGF และ WT-1 ในปัสสาวะ ดังนั้นผู้วิจัยได้มีสมมติฐานเพิ่มเติมว่าเซลล์ที่หลุดมาในปัสสาวะส่วนหนึ่งเป็นเซลล์ Podocytes ภายในไต จึงได้ตรวจวัดชนิดของเซลล์ในปัสสาวะด้วยเทคนิค Flow Cytometry และใช้โปรตีน WT-1 ซึ่งจำเพาะบนผิวเซลล์ของเซลล์ Podocytes พบว่าผู้ป่วยที่มีอาการกำเริบของโรค (active LN) มีเซลล์ podocytes หลุดออกมามากกว่าผู้ป่วยที่ไม่มีอาการกำเริบของโรค (inactive LN) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งสอดคล้องกับการแสดงออกของยีนข้างต้น นอกจากนี้ผู้วิจัยได้ศึกษาการแสดงออกของโปรตีน(Proteomic) ในปัสสาวะด้วยวิธี 2-Dimension Gel พบว่าโปรตีน Prostaglandin H2 Disomerase (PGD2) มีความแตกต่างกันในผู้ป่วย LN และคนปกติ นอกจากนี้เมื่อวัดปริมาณการแสดงออกของโปรตีน Interferon gamma-induced protein 10 kDa (IP-10) ก็พบว่าผู้ป่วย LN มีปริมาณโปรตีนดังกล่าวสูงกล่าวคนปกติ โดยเฉพาะผู้ป่วย active LN จะมีปริมาณโปรตีนดังกล่าวสูงกว่าผู้ป่วย inactive LN อีกด้วย ทั้งนี้การลดลงของปริมาณโปรตีน IP-10 ยังมีความสัมพันธ์กับตอบสนองต่อการรักษาด้วย จากการศึกษาทั้งหมดข้างต้นแสดงให้เห็นว่าการแสดงออกของยีน VEGF และ WT-1 (podocyte marker) และโปรตีน IP-10 และ PGD2 ในปัสสาวะสามารถใช้ประโยชน์เป็น non-invasive marker ในผู้ป่วย LN โดยที่การแสดงออกดังกล่าวสอดคล้องกับความรุนแรงและการตอบสนองต่อการรักษในช่วงเวลาสั้น ๆ (short-term outcome) อีกด้วย