บทคัดย่อนี้แบ่งออกเป็น 3 ตอน ตามขอบข่ายของการทดลองดังนี้ พอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตตที่มีปริมาณไวนิลอะซิเตต 18 โมล% ผสมกับยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์ที่มีปริมาณอิพ๊อกซิเดชัน 50 โมล% ในเครื่องผสมแบบปิด และทำการเปรียบเทียบกับพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตต ไดคิวมิลเปอร์ออกไซด์ถูกใช้เป็นสารเชื่อมโยง พอลิเมอร์ผสมประกอบด้วยยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์ 10-50% โดยน้ำหนัก และทำการเปรียบเทียบกับพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตตในด้านการหดตัวด้วยความร้อน สมบัติเชิงกล และปริมาณผลึก ผลการทดลองพบว่า สมบัติเชิงกลลดลงเมื่อปริมาณยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์เพิ่มขึ้น เพราะไดคิวมิลเปอร์ออกไซด์ไม่ใช่สารเชื่อมโยงที่เหมาะสมต่อยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์ การเพิ่มปริมาณยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์ไม่มีผลกระทบต่อความสามารถในการหดตัวด้วยความร้อนของพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตต ค่าการหดตัวด้วยความร้อนสูงสุดของพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตตและพอลิเมอร์ผสมมีค่าเท่ากับ 80% ยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์ไม่มีอิทธิพลต่อสมบัติทางความร้อนของพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตตจากการตรวจสอบด้วยเครื่องดิฟเฟอเรนเชียลสแกนนิงแคลลอรีมิเตอร์ การวิเคราะห์ด้วยเทคนิคการเลี้ยวเบน/การกระเจิงของรังสีเอกซ์พบว่า ปริมาณผลึกมีความแตกต่างระหว่างก่อนดึงและหลังดึงยืดชิ้นทดสอบรวมทั้งหลังการหดตัวด้วยความร้อน เชื่อว่าอนุภาคของยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์ลดการจัดเรียงตัวของโมเลกุลของพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตต ส่งผลให้ปริมาณผลึกของพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตตมีค่าลดลง แต่ปริมาณการจัดเรียงตัวของโมเลกุลยังคงมีค่าสูงเพียงพอต่อการหดตัวด้วยความร้อน พอลิเมอร์ผสมระหว่างพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตตและยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์แสดงความสามารถในการอัดรีดดีกว่าพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตต ถ้ามีการเพิ่มความเร็วในการม้วนเก็บ ดังนั้น ผลิตภัณฑ์ท่อที่ได้จากการอัดรีดที่เตรียมจากพอลิเมอร์ผสมนี้แสดงค่าความสามารถในการหดตัวด้วยความร้อนสูงกว่าค่าของพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตต ทำการศึกษาการเชื่อมโยงโมเลกุลของยางธรรมชาติในพอลิเมอร์ผสมระหว่างพอลิเอทิลีนไวนิลอะซีเตตและยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์ โดยกำหนดเรียกว่าระบบการเชื่อมโยง มีทั้งหมด 5 ระบบ ประกอบด้วย DCP (ไดคิวมิวเปอร์ออกไซด์), S (กำมะถัน), Ph (ฟีนอลริคเรซิน), DCP+S (ไดคิวมิวเปอร์ออกไซด์ และกำมะถัน) และ DCP+Ph (ไดคิวมิวเปอร์ออกไซด์ และ ฟีนอลริคเรซิน) ไดคิวมิวเปอร์ออกไซด์สามารถเชื่อมโยงโมเลกุลของพอลิเมอร์ทั้งสองชนิด ในขณะที่กำมะถันและฟีนอลริคเรซินเป็นสารเชื่อมโยงของยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์เท่านั้น ทำการเตรียมพอลิเมอร์ผสมที่มีปริมาณยางธรรมชาติอิพ๊อกซิไดซ์ 10% และ 30% โดยน้ำหนัก ผลการทดลองพบว่าระบบ DCP ทำให้สมบัติความทนต่อแรงดึงและความต้านทานต่อการฉีกขาดมีค่าลดลง เนื่องจากการเชื่อมโยงโมเลกุลในยางมีน้อย การใช้กำมะถันหรือฟีนอลริคเรซินทำให้สมบัติเชิงกลดีขึ้น เพราะยางมีการวัลคาไนซ์ได้มากขึ้นสมบัติเชิงกลของพอลิเมอร์ผสมลดลงตามปริมาณยางที่เพิ่มขึ้น ขนาดอนุภาคของยางในพอลิเมอร์ผสมที่มีปริมาณยาง 30% แสดงบทบาทที่สำคัญต่อสมบัติเชิงกลมากกว่าพอลิเมอร์ผสมที่มีปริมาณยางน้อยกว่า (10 wt%) อนุภาคของยางไม่มีผลต่อความสามารถในการหดตัวด้วยความร้อนของพอลิเอทิลีนไวนิลอะซิเตต และการวัลคาไนซ์ยางไม่ส่งผลต่อการเพิ่มความสามารถในการหดตัวด้วยความร้อนของพอลิเมอร์ผสม นอกจากนี้ ระบบการเชื่อมโยงโมเลกุลในยางส่งผลเพียงเล็กน้อยต่อการหดตัวด้วยความร้อนของพอลิเมอร์ผสม เมื่อเปรียบเทียบสมบัติเชิงกลและความสามารถในการหดตัวด้วยความร้อนในทุกระบบแล้ว ระบบ DCP+Ph เป็นระบบที่ดีที่สุด และพอลิเมอร์ผสมที่มีปริมาณยางน้อยจะแสดงลักษณะที่ดีกว่า ทำการศึกษาเปรียบเทียบอิทธิพลของไดคิวมิวเปอร์ออกไซด์ ยางธรรมชาติ และ สารเชื่อมโยงโมเลกุลอื่นๆ ของยางธรรมชาติ ที่มีต่อสมบัติความทนต่อแรงดึงและความสามารถในการหดตัวด้วยความร้อนของพอลิเอทิลีน พอลิเอทิลีนที่เลือกใช้ได้แก่ พอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นสูง พอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ และพอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำเชิงเส้น โดยที่พอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำที่ใช้มี 2 เกรด โดยมีค่าดัชนีการไหลที่ต่างกันพบว่า การเติมไดคิวมิวเปอร์ออกไซด์ทำให้พอลิเอทิลีนเปราะมากขึ้น อิทธิพลของไดคิวมิวเปอร์ออกไซด์ต่อสมบัติความทนต่อแรงดึงขึ้นอยู่กับชนิดของพอลิเอทิลีนและประสิทธิภาพของการเชื่อมโยงโมเลกุล การเติมไดคิวมิวเปอร์ออกไซด์ทำให้ค่าการหดตัวด้วยความร้อนของพอลิเอทีลีนลดต่ำลงเนื่องจากมีสมบัติความทนต่อแรงดึงต่ำโดยเฉพาะอย่างยิ่งค่าความทนต่อแรงดึงและระยะยืด ณ จุดขาด ที่ต่ำลงอย่างมาก ดังนั้น การเตรียมพอลิเมอร์ผสมระหว่างพอลิเอทิลีนและยางธรรมชาติ จึงไม่มีการเชื่อมโยงโมเลกุลของพอลิเอทิลีนด้วยไดคิวมิวเปอร์ออกไซด์ ทำการเตรียมพอลิเมอร์ผสมด้วยเครื่องผสมแบบปิดและขึ้นรูปเป็นแผ่นด้วยเครื่องอัด ยางธรรมชาติทำให้สมบัติความทนต่อแรงดึงของพอลิเอทิลีนต่ำลง เนื่องจากมีความไม่เข้าเป็นเนื้อเดียวกันและยางธรรมชาติมีขนาดอนุภาคใหญ่การเติมยางธรรมชาติไม่ได้เปลี่ยนแปลงความสามารถในการหดตัวด้วยความร้อนของพอลิเอทิลีน แต่ถ้ามีการเชื่อมโยงโมเลกุลในยางธรรมชาติ จะทำให้ค่าการหดตัวด้วยความร้อนนี้มีค่าลดลง ดังนั้น จึงไม่มีความจำเป็นในการใส่สารเชื่อมโยงโมเลกุลในยางธรรมชาติ ค่าการหดตัวด้วยความร้อนของพอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ มีค่าลดลงมากกว่าที่ปรากฏในพอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำเชิงเส้นและพอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นสูง รูปร่างและขนาดของยางธรรมชาติในพอลิเมอร์ผสมขึ้นอยู่กับชนิดของพอลิเอทิลีนและปริมาณยางธรรมชาติ มีแนวโน้มที่มีรูปร่างไม่แน่นอน ขนาดอนุภาคยางธรรมชาติในพอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำมีขนาดใหญ่กว่าที่ปรากฏในพอลิเอทิลีนอีกสองชนิด ปริมาณผลึกและขนาดผลึกของพอลิเอทิลีนในพอลิเมอร์ผสมถูกตรวจสอบด้วยเทคนิคการเลี้ยวเบน/การกระเจิงของรังสีเอกซ์ ผลการทดลองพบว่ายางธรรมชาติทำให้ปริมาณผลึกและขนาดผลึกของพอลิเอทิลีนลดลงตามปริมาณยางธรรมชาติที่เพิ่มขึ้น ในขณะที่การดึงยืดจะทำให้ปริมาณผลึกเพิ่มขึ้นแต่ขนาดผลึกมีค่าเล็กลง ถึงแม้ว่ายางธรรมชาติที่ไม่มีการเชื่อมโยงโมเลกุลจะรบกวนการเกิดผลึกในพอลิเอทิลีน แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการหดตัวด้วยความร้อน