เกษตรกรบนพื้นที่ลาดชันภาคเหนือตอนบน มีการปลูกข้าวโพดเป็นเวลานาน จนเกิดปัญหาผลผลิตข้าวโพดลดลง การชะล้างพังทลาย เกิดความเสื่อมโทรมของพื้นที่ จึงได้มีการปรับเปลี่ยนระบบการปลูกพืช จากการสำรวจร่วมกับเกษตรกรในพื้นที่และสำนักงานเกษตรอำเภอนาน้อยและนาหมื่น สามารถจำแนกกลุ่มระบบเกษตรของเกษตรกรที่มีอยู่เดิมได้ 3 กลุ่มหลักคือ กลุ่มที่มียางพาราเป็นพืชหลัก ระบบพืชไร่อื่น ๆ ในทีดอนและระบบการปลูกพืชในนาที่มีถัวเหลืองหรือพืชผักตามหลังข้าวนาปี และกิจกรรมการเลี้ยงสัตว์ เพื่อเป็นอาหารและรายได้ในครัวเรือน และได้มีการวิเคราะห์ปัจจัยการปรับปรุงได้แก่ด้านการตลาดและราคา ความรู้ ทุนและแหล่งน้ำที่มีผลต่อการพัฒนาระบบเกษตรผสมผสานที่มียางพาราเป็นไม้ยืนต้น ให้มีความยั่งยืนและช่วยลดการพังทลายในพื้นที่ลาดชัน จากการดำเนินการวิเคราะห์ระบบเกษตรร่วมกับเกษตรกรในพื้นที่ เกษตรกรได้คัดเลือกรูปแบบระบบเกษตรผสมผสานที่เหมาะสม ทีมียางพาราเป็นพืชหลักและมีข้าวเป็นพืชอาหารโดยร่วมกับพืชไร่และถั่วเหลืองหลังนา เป็นระบบที่จะมีรายได้ที่ยั่งยืนและระยะยาว แต่ยังพบปัญหาว่ามีมีผลผลิตต่ำ ขาดความรู้ในการปลูกยางและทักษะการกรีดยางพารา รวมทั้งมีแรงงานน้อย และระบบการตลาด ได้ดำเนินการเพิ่มทักษะการกรีดยางพาราให้กับเกษตรกรร่วมโครงการและเกษตรกรที่สนใจ เพื่อเป็นการพัฒนาระบบเกษตรผสมผสานที่มียางพารา ทำให้เกษตรกรมีทักษะสูงขึ้นและมีความรู้ในการจัดการ ทำให้เกษตรกรมีประสิทธิภาพในการกรีดยางพารา และเป็นผลให้เกษตรกรมีการยอมรับ ทำให้เกษตรกรมีการเพิ่มพื้นที่ปลูกยางพาราโดยการทดแทนพื้นที่ปลูกข้าวโพดในพื้นที่ลาดชัน รวมทั้งเพิ่มพื้นที่จากผู้ปลูกรายใหม่ เฉลี่ย 8 – 12 เปอร์เซ็นต์ต่อปี จึงเป็นแนวทางการลดพื้นที่ปลูกข้าวโพดในพื้นที่ลาดชัน ปลูกถั่วเหลืองหลังนาช่วยเพิ่มรายได้และมีความมั่นคง แต่ยังพบว่าเกษตรกรยังต้องการปรับปรุงการผลิตให้มั่นคง โดยมีโจทย์ของเกษตรกรที่จะมีการขยายผล การเพิ่มผลผลิตแล้วพึ่งตัวเองให้ได้ต่อไป