จากการศึกษาประชากรเพลี้ยไฟมังคุดหนอนกัดกินใบ ศัตรูธรรมชาติในสวนเกษตรกรอำเภอลานสกา ร่อนพิบูลย์ และชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 10 สวน ในเดือนกันยายน 2551 ถึง กรกฎาคม 2553 พบเพลี้ยไฟทำลายมังคุด 2 ชนิด คือ เพลี้ยไฟ Scirtothripsdorsalis Hoods และ Scirtothrips oligochaetus Karny จำนวนประชากรของเพลี้ยไฟมีความสัมพันธ์โดยตรงกับวัฎจักรของการเจริญเติบโตของมังคุดในระยะยอดอ่อน ระยะออกดอกและผลอ่อน การผลิตมังคุดนอกฤดูรอบปีที่ 1 พบปริมาณเพลี้ยไฟสูงสุดในเดือนตุลาคมระหว่าง 0.31-0.88 ตัวต่อยอด ส่วนการผลิตมังคุดนอกฤดูรอบปีที่ 2 พบสูงสุดในเดือนกันยายน ระหว่าง 0.11 -0.36 ตัวต่อยอด สำหรับการผลิตมังคุดในฤดู รอบปีที่ 1 พบปริมาณเพลี้ยไฟสูงสุดในเดือนเมษายนและรอบปีที่ 2 พบในเดือนเมษายนเช่นเดียวกันโดยปริมาณประชากรเพลี้ยไฟระหว่าง 0.10-0.13 และ0.03-0.36 ตัวต่อยอด ตามลำดับ ปริมาณประชากรเพลี้ยไฟที่พบต่ำสุดในช่วงเดือนที่เก็บเกี่ยวผลผลิตทั้งการผลิตนอกและในฤดูทั้งสองรอบปีที่ทำการศึกษา ความเสียหายของมังคุดที่เกิดจากการทำลายของเพลี้ยไฟในระยะออกดอกและผลอ่อนส่งผลทำให้เกิดผิวผลลายและรอยขีดบนกลีบเลี้ยงในระยะเก็บเกี่ยว โดยที่เปอร์เซ็นต์ผิวผลลายของการผลิตมังคุดนอกฤดูรอบปีที่ 1 และรอบปีที่ 2 ระหว่าง 13.30-28.49 และ 20.06-36.27ตามลำดับ และมังคุดในฤดูรอบปีที่ 1 และรอบปีที่ 2 ระหว่าง 10.64-30.36 และ 15.94-25.36 ตามลำดับ เปอร์เซ็นต์พื้นที่ผิวผลลายขึ้นอยู่กับปริมาณเพลี้ยไฟที่เข้าทำลายในระยะดอก ผลอ่อน และผลเกิดรอยขีดบนกลีบเลี้ยง 100 เปอร์เซ็นต์ ผลผลิตมังคุดในช่วงกลางและปลายฤดูเก็บเกี่ยวมีแนวโน้มเกิดเปอร์เซ็นต์ผลยางไหลมากกว่าช่วงต้นฤดูการจัดการสวนที่ดีของเกษตรมีส่วนสำคัญในการเพิ่มเปอร์เซ็นต์ขนาดผลใหญ่ ส่วนศัตรูธรรมชาติที่พบทั่วไปในสวนมังคุดมีจำนวน 15 ชนิด ชนิดที่เป็นศัตรูธรรมชาติที่สำคัญของเพลี้ยไฟ ได้แก่ มวนตัวห้ำ Orius spp.และแมลงช้างปีกใส Chrysopa basalis การศึกษาการผสมผสานกรรมวิธีที่เหมาะสมในการป้องกันกำจัดเพลี้ยไฟจำนวน 7 กรรมวิธีในสภาพสวนสาธิต ฉีดพ่นสารจำนวน 4 ครั้งในแต่ละกรรมวิธี พบว่า หลังการฉีดพ่นครั้งสุดท้าย กรรมวิธีที่มีประสิทธิภาพเมื่อเปรียบเทียบกับชุดควบคุม(ไม่ใช้สาร) เรียงตามลำดับ คือ กรรมวิธีที่ 4 (ไม่ใช้สาร+อิมิดาโคลปิด 10%SL +อิมิดาโคลปิด 10%SL+ไฟโปรนิล 5%SC) กรรมวิธีที่ 3 (ปิโตรเลียมออยล์ 83.9%EC.+อิมิดาโคลปิด 10%SL +อิมิดาโคลปิด 10%SL+ไฟโปรนิล 5%SC ) กรรมวิธีที่ 1 (ยาสูบ3% +อิมิดาโคลปิด 10%SL +อิมิดาโคลปิด 10%SL+ ไฟโปรนิล 5%SC) กรรมวิธีที่ 2 (สะเดาไทย aza. 0.5 %+อิมิดาโคลปิด 10%SL + อิมิดาโคลปิด 10%SL+ไฟโปรนิล 5%SC) กรรมวิธีที่ 5 (คาร์โบซัลเฟน 20%EC + อิมิดาโคลปิด 10%SL + อิมิดาโคลปิด 10%SL+ไฟโปรนิล 5%SC ) และ กรรมวิธีที่ 6 (กับดักกาวเหนียว+น้ำ+น้ำ+น้ำ ) โดยมีประสิทธิภาพ 84.3 75.16 74.83 71.75 71.75 และ 64.83 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ การศึกษาเปรียบเทียบการผสมผสานกรรมวิธีที่เหมาะสมจำนวน 5 กรรมวิธีกับวิธีการของเกษตรกรและชุดควบคุม(ไม่ใช้สาร) ฉีดพ่นสารจำนวน 4 ครั้ง หลังการฉีดพ่นครั้งสุดท้าย พบว่าประสิทธิภาพของกรรมวิธีเรียงตามลำดับ คือ กรรมวิธีที่ 1 (ไม่ใช้สาร+อิมิดาโคลปิด 10%SL +อิมิดาโคลปิด 10%SL+ไฟโปรนิล 5%SC) กรรมวิธีที่ 6 (อิมิดาโคลปิด + อิมิดาโคลปิด 10%SL +อิมิดาโคลปิด 10%SL+ไฟโปรนิล 5%SC ) กรรมวิธีที่ 2 (ปิโตรเลียมออยล์ 83.9%EC.+อิมิดาโคลปิด 10%SL + อิมิดาโคลปิด 10%SL+ไฟโปรนิล 5%SC) กรรมวิธีที่ 5 (คาร์โบซัลเฟน 20%EC+อิมิดาโคลปิด 10%SL +อิมิดาโคลปิด 10%SL+ไฟโปรนิล 5%SC) กรรมวิธีที่ 3 (ยาสูบ 3%+ อิมิดาโคลปิด 10%SL +อิมิดาโคลปิด 10%SL+ไฟโปรนิล 5%SC) และ กรรมวิธีที่ 4 (สะเดาไทย aza.0.5% + อิมิดาโคลปิด 10%SL + อิมิดาโคลปิด 10%SL + ไฟโปรนิล 5%SC) มีประสิทธิภาพ 100 99.11 97.56 93.61 80.85 และ 74.52 เปอร์เซ็นต์ เปรียบเทียบกับชุดควบคุม(ไม่ใช้สาร) ตามลำดับ จากการศึกษาชนิดและประชากรหนอนกัดกินใบพบหนอนกัดกินใบมังคุดสกุล Stictoptera จำนวน 1 ชนิด คือ Stictoptera cucullioides (Guenee) โดยการระบาดของประชากรหนอนกัดกินใบจะสัมพันธ์กับการแตกใบอ่อนของมังคุดเช่นกันและจากการศึกษาประสิทธิภาพของสารในการป้องกันกำจัดหนอนกัดกินใบจำนวน 6 กรรมวิธีเปรียบเทียบกับชุดควบคุม ในสภาพสวนสาธิตหลังจากฉีดพ่นสารครั้งที่ 3 พบว่า ความเสียหายของใบที่เกิดจากการทำลายของหนอนทุกกรรมวิธีน้อยกว่าชุดควบคุม ยกเว้นปิโตรเลียมออยล์ 83.9%EC พบความเสียหายไม่แตกต่างจากชุดควบคุม สารที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันกำจัดหนอนกัดกินใบ ได้แก่ คาร์บาริล 85%WP คาร์โบซัลเฟน 20%EC และ แบคโทสปีน(Bt) 5% WP สารทั้งสามชนิดให้ประสิทธิภาพการควบคุมแมลงตั้งแต่ฉีดพ่นครั้งแรกและจากการเปรียบเทียบการจัดการที่เหมาะสมเพื่อการป้องกันกำจัดหนอนกัดกินใบ ในสภาพสวนสาธิต ใช้กรรมวิธี คาร์โบซัลเฟน 20%EC แบคโทสปีน(Bt) 5% WP และยาสูบ 3 % กับวิธีการของเกษตรกรซึ่งนิยมใช้คาร์บาริล 85%WP ฉีดพ่นเมื่อพบหนอนระบาด และชุดควบคุม (ไม่ใช้สาร) ฉีดพ่น 3 ครั้ง พบว่า การใช้คาร์โบซัลเฟน 20%ECในสภาพสวนสาธิตให้ผลเปอร์เซ็นต์ความเสียหายของใบไม่แตกต่างจากวิธีการของเกษตรกร (คาร์บาริล 85% WP) ประสิทธิภาพของกรรมวิธีเปรียบเทียบกับชุดควบคุม พบว่า คาร์โบซัลเฟน 20%EC คาร์บาริล 85% WP ยาสูบ(3%) และ แบคโทสปีน (Bt) 5%WP มีประสิทธิภาพในการป้องกันกำจัดหนอนกัดกินใบ 71.66 70.87 66.31 และ 65.54 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ