วัตถุประสงค์: เนื่องจากเซลล์ไฟโบรบลาสต์บริเวณฟันมีส่วนร่วมในการสร้างเซลล์สลายกระดูก และยังไม่เป็นที่ทราบว่าเอสโทรเจนมีผลต่อกระบวนการสร้างเซลล์สลายกระดูกบริเวณฟันอย่างไร ดังนั้นจึงทำการศึกษาผลของ 17 เบต้า-เอสทราไดออลต่อการสร้างเซลล์สลายกระดูกซึ่งชักนำโดยเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเอ็นยึดปริทันต์ในคนและเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเนื้อเหงือกในคน วิธีการทดลอง: นำเซลล์โมโน-นิวเคลียร์จากเลือดของคนมาเลี้ยงบนเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเอ็นยึดปริทันต์ในคนและเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเนื้อเหงือกในคน และทำการเพาะเลี้ยงเซลล์ร่วมเป็นเวลา 14 วัน โดยมีหรือไม่มี 17 เบต้า-เอสทราไดออลในความเข้มข้นต่าง ๆ แล้วนับจำนวนของเซลล์ที่ย้อมติดทาร์เทรตรีซิสแทนเอซิดฟอสฟาเทส ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นเซลล์สลายกระดูก นอกจากนี้ทำการวิเคราะห์การแยกตัวกลับของเซลล์ไฟโบรบลาสต์ชักนำโดยเซลล์โมโน-นิวเคลียร์จากเลือดของคน และทำการวิเคราะห์การแสดงออกของยีนตัวรับเอสโทรเจนชนิดแอลฟา (อีอาร์-แอลฟา) และ อีอาร์-เบต้า, รีเซปเตอร์แอกทิเวเตอร์นิวเคลียร์แฟกเตอร์แคปปาบีไลแกน (อาร์เอเอ็นเคแอล) และออสทิโอโปรทิเจริน (โอพีจี) ในเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเอ็นยึดปริทันต์ในคนและเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเนื้อเหงือกในคน ผลการทดลอง: เซลล์โมโนนิวเคลียร์จากเลือดของคนเมื่อนำมาเพาะเลี้ยงร่วมกับเซลล์ไฟ-โบรบลาสต์จะชักนำให้เกิดพื้นที่ที่ไม่มีเซลล์ไฟโบรบลาสต์ซึ่งพื้นที่นี้จะเป็นบริเวณที่สร้างเซลล์สลายกระดูก ในการเพาะเลี้ยงเซลล์ร่วมระหว่างเซลล์โมโนนิวเคลียร์จากเลือดของคนกับเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเอ็นยึดปริ-ทันต์ในคนพบว่ามีจำนวนพื้นที่ที่ไม่มีเซลล์ไฟโบรบลาสต์มากกว่าและขนาดพื้นที่ใหญ่กว่าเมื่อเปรียบเทียบกับการเพาะเลี้ยงเซลล์ร่วมระหว่างเซลล์โมโนนิวเคลียร์จากเลือดของคนกับเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเนื้อเหงือกในคน นอกจากนี้พบว่าในการเพาะเลี้ยงเซลล์ร่วมระหว่างเซลล์โมโนนิวเคลียร์จากเลือดของคนร่วมกับเซลล์ไฟ-โบรบลาสต์ของเอ็นยึดปริทันต์ในคนมีจำนวนเซลล์สลายกระดูกมากกว่า อนึ่ง 17 เบต้า-เอสทราไดออลไม่เปลี่ยนแปลงการแสดงออกของยีนอาร์เอเอ็นเคแอล โอพีจี และอีอาร์-แอลฟาในกลุ่มประชากรของเซลล์ไฟ-โบรบลาสต์ทั้ง 2 กลุ่ม สรุปผลการทดลอง: ข้อมูลนี้บ่งชี้ว่าเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเอ็นยึดปริทันต์ในคนส่งเสริมการสร้างเซลล์สลายกระดูกมากกว่าเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเนื้อเหงือกในคน และพบว่า 17 เบต้า-เอสทราไดออลยับยั้งการสร้างเซลล์สลายกระดูกชักนำโดยเซลล์ไฟโบรบลาสต์ของเอ็นยึดปริทันต์ในคน ดังนั้น ผลการยับยั้งการสร้างเซลล์สลายกระดูกของเอสโทรเจนขึ้นอยู่กับชนิดของเซลล์ Objective: Since tooth-associated fibroblasts are taken to participate in the formation of osteoclasts and it is unknown whether estrogen affects this process, the effects of 17-estradiol (17-E2) were studied on osteoclasto-genesis induced by human periodontal ligament (PLFs) and gingival fibro-blasts (GFs). Methods: Human peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) were seeded on monolayers of PLFs and GFs and cocultured for 14 days in the presence or absence of various concentrations of 17-E2. The number of tartrate resistant acid phosphatase (TRACP)-positive osteoclast-like cells (OCs) was assessed. In addition, we analyzed the PBMC-induced withdrawal of the fibroblasts. mRNA expression was determined of estrogen receptor (ER)-α, ER-, receptor activator nuclear factor kappa B ligand (RANKL), and osteoprotegerin (OPG) by PLFs and GFs. Results: PBMCs induced a higher number and larger fibroblast-free areas if cocultured with PLFs than with GFs. Concomitantly, the number of TRACP-positive OCs was significantly higher in PLF cocultures. 17-E2 inhibited the formation of OCs in PLF cocultures. 17-E2 did not alter the expression of RANKL, OPG, and ER-α mRNAs in either fibroblast cell population. Conclusions: Our data indicate that PLFs may promote osteoclastogenesis more strongly than GFs. 17-E2 inhibits the PLF-induced formation of osteoclast-like cells. Thus, the inhibitory effect of estrogen on osteoclast formation appears to be cell type dependent.