การศึกษาครั้งนี้ต้องการสร้างแผนที่เพื่อหาตำแหน่งยีนต้านทานโรคแอนแทรคโนส และ พัฒนาเครื่องหมายโมเลกุลที่ใกล้ชิด เพื่อนำไปใช้ช่วยคัดเลือกลักษณะต้านทานในโครงการปรับปรุง พันธ์พริกให้ต้านทานโรคแอนแทรคโนส โดยใช้ประชากรลูกผสมกลับ BC1F1P2 (F1 x P2) จากการ ผสมข้ามชนิด ระหว่าง Capsicum annuum พันธ์ ‘บางช้าง’ (P1) ซึ่งเป็นพันธุ์อ่อนแอ และ C. chinense Jacq. ‘PBC932’ (P2) ซึ่งเป็นพันธุ์ต้านทานต่อโรคแอนแทรคโนส จำนวน 140 ต้น ร่วมกับ microsatellite 139 ตำแหน่ง (ใช้สร้างแผนที่ได้เพียง 35 ตำแหน่ง) expressed sequenced tags (EST) ที่ได้จากการศึกษาการแสดงออกของยีนในพริก ‘PBC932’ 11 ตำแหน่ง และลักษณะทาง สัณฐาน 8 ลักษณะ ประเมินความต้านทานโรคแอนแทรคโนสในห้องปฏิบัติการด้วยวิธี microinjection ฉีดเชื้อ Colletotrichum capsici isolate 158ci เข้าสู่ผลพริก แล้วประเมินอาการโรคที่ 7 วันหลังปลูกเชื้อ ประเมินขนาดแผลต่อขนาดผล เป็น % สัดส่วนโรค ลักษณะต้านทานมีสัดส่วนโรค 0% แผลที่เกิดขึ้นมีขนาด >1% ซึ่งจัดว่าเป็นลักษณะ อ่อนแอ ผลการวิเคราะห์ linkage group ด้วยโปรแกรม MAPMAKER version 3.0 LOD 4.0 recombination frequency 0.4 แผนที่ที่ได้ประกอบด้วย 11 linkage group ครอบคลุม 770.8 cM ยีน co1 ซึ่งควบคุมลักษณะต้านทานโรคแอนแทรคโนส อยู่ใน linkage group 1 และมี microsatellite PMC3 อยู่ในกลุ่มเดียวกัน ห่างกัน 36.9 cM จากการวิเคราะห์ QTL พบว่า PMC3 มีความสัมพันธ์กับ ลักษณะเชิงปริมาณของลักษณะต้านทานมากที่สุด การคัดเลือกสายพันธุ์พริกที่ต้านทานโรค แอนแทรคโนสในประชากรผสมกลับกับพันธุ์บางช้าง ได้คัดเลือกถึงประชากรรุ่นที่ 3 สามารถคัดเลือก ต้นต้านทาน ด้วยวิธีการปลูกเชื้อ (microinjection) จาก BC1F3P1 ได้ 18 ต้น The study was aimed to locate the gene that conferred resistance to anthracnose in chili and to develop molecular markers linked to the resistance, to be used in chili breeding program for the selection of the anthracnose resistance trait. Backcrossed BC1F1P2 (F1 x P2) population (containing 140 plants) derived from an interspecific cross between Capsicum annuum cv. ‘Bangchang’ (P1, susceptible parent) and C. chinense Jacq. ‘PBC932’ (P2, resistant parent), was used as mapping population. Two molecular marker types including microsatellite and expressed sequenced tags (EST), and morphological traits were used in mapping. Of total 139 microsatellite loci, only 39 could be used to map, combined with 11 ESTs and eight morphological traits. Anthracnose resistance assessment was conducted by a lab based microinjection method, whereby each mature green fruit was detached and injected with Colletotrichum capsici isolate 158ci through its pericarp, and followed by disease evaluation at 7 days. % lesion was evaluated from lesion size to fruit size, which 0% (no infection) was classified as ‘resistant’ and % lesion greater than 1% were classified as ‘susceptible’. Linkage analysis was performed using MAPMAKER version 3.0 with LOD 4.0 and recombination frequency 4.0. A map was created containing 11 linkage groups covering 770.8 cM. The co1 gene that conferred the resistance to anthracnose was located in group 1 with microsatellite PMC3 36.9 cM apart. QTL analysis suggested PMC3 also quantitatively affected the resistance. Resistant plants were selected using microinjection through population backcrossed to ‘Bangchang’. The backcross population was advanced to the third generation BC1F3P1 and 18 resistant plants were selected.