การเจรจาการเปิดเสรีการค้าระหว่างประเทศไทยกับประเทศอุตสาหกรรม เช่นสหรัฐอเมริกา และกับกลุ่มสหภาพยุโรป ผ่านความตกลงเอฟทีเอไทย-สหรัฐ และอียู-อาเซียนนั้น ประเทศสหรัฐอเมริกาและอียูได้ผลักดันให้ประเทศไทยและอาเซียนขยายการคุ้มครองสิทธิบัตรให้ครอบคลุมสิ่งมีชีวิต และเข้าเป็นภาคีในสนธิสัญญาบูดาเปสต์ซึ่งยังไม่เป็นที่รู้จักกันมากนัก สนธิสัญญาฉบับนี้สร้างระบบการรับฝากจุลชีพเพื่อรองรับขั้นตอนการจดสิทธิบัตร โดยผู้ยื่นขอสิทธิบัตรสามารถฝากตัวอย่างจุลชีพ ณ สถาบันรับฝากระหว่างประเทศ (International Depositary Authority –IDA)ที่ใดก็ได้เพียงแห่งเดียวซึ่งจะเอื้ออำนวยต่อผู้ขอจดสิทธิบัตรจุลชีพซึ่งส่วนใหญ่มักอยู่ในประเทศอุตสาหกรรม จากการศึกษาพบว่า การเข้าเป็นภาคีในสนธิสัญญาบูดาเปสต์ในขณะนี้ จะมีผลกระทบมากกว่าผลประโยชน์ที่จะได้รับ เช่น การที่ประเทศไทยไม่สามารถออกข้อกำหนดให้มีการแสดงที่มาของทรัพยากรชีวภาพ เพื่อเป็นกลไกในการแบ่งปันผลประโยชน์ตามหลักการของอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ ตลอดจนอาจมีผลต่อการขยายการคุ้มครองสิทธิบัตรไปสู่ดีเอ็นเอ พลาสมิด เซลล์ไลน์ และสารพันธุกรรมอื่นๆ เป็นต้น ผู้วิจัยเสนอให้รัฐบาลชะลอการเข้าเป็นภาคีในสนธิสัญญาบูดาเปสต์ออกไป จนกว่าประเทศไทยจะมีกฎหมายที่มีประสิทธิภาพ ในการคุ้มครองสิทธิชุมชนและอธิปไตยของรัฐเหนือทรัพยากรชีวภาพ ตลอดจนการมีมีเวทีแลกเปลี่ยนอย่างกว้างขวางของกลุ่มต่างๆ เช่นนักวิทยาศาสตร์ เกษตรกร ภาคประชาสังคม ในแง่มุมด้านจริยธรรม สิ่งแวดล้อม และผลทางกฎหมาย เป็นต้น