วัตถุประสงค์ในการศึกษาครั้งนี้ เพื่อศึกษาสถานการณ์คุณภาพชีวิตของประชากรในภาพรวมของจังหวัด (ไม่รวมแรงงานต่างด้าว) และในพื้นที่ตามลักษณะการใช้ประโยชน์ที่ดิน และแผนยุทธศาสตร์จังหวัด ได้แก่ พื้นที่อุตสาหกรรม พื้นที่เกษตรกรรม และพื้นที่ท่องเที่ยว โดยใช้ข้อมูลหลักจากการสำรวจด้วยตัวอย่าง เพื่อให้ได้ข้อมูลภาพรวมคุณภาพชีวิตที่เป็นตัวแทนของประชากรในจังหวัดระยอง และเป็นตัวแทนกลุ่มพื้นที่ 3 กลุ่ม มีครัวเรือนที่ตกเป็นตัวอย่างทั้งหมด 1,336 ครัวเรือน โดยมีประชากรอายุ 15 ปีขึ้นไปจำนวน 3,889 คน ผลการศึกษาคุณภาพชีวิตใน 12 มิติสรุปได้ดังนี้ 1) มีประชากรแฝงประมาณร้อยละ 18 มากที่สุดในเขตอุตสาหกรรมคิดเป็นร้อยละ 26 และพบว่าคนท้องถิ่นระยองมีทัศนคติในทางลบต่อแรงงานย้ายถิ่น 2) ประชากรเกือบทั้งหมดได้รับการศึกษาโดยส่วนใหญ่จบชั้นประถมศึกษา 3) ประชากรส่วนใหญ่มีงานทำ และมีรายได้สูงกว่า 50,000 บาทต่อปี และมีปัญหาการกู้เงินนอกระบบ ตลอดจนทัศนคติที่ว่าการเป็นหนี้ทำให้ชีวิตดีขึ้น 4) กว่าร้อยละ 70 เป็นเจ้าของบ้านและที่ดินของตนเอง และประมาณร้อยละ 36 มีที่ดินทำการเกษตร แต่พบว่ากว่าร้อยละ 70 ยังคงต้องต้องซื้อน้ำเพื่อบริโภค และครัวเรือน 1 ใน 5 มีปัญหาการขาดแคลนน้ำใช้ พร้อมประสบปัญหามลพิษด้านเสียง ควัน กลิ่น ฝุ่น น้ำเน่าเสีย และขยะ/ของเสีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตท่องเที่ยว 5) ประชากรจังหวัดระยองมีการออกกำลังกายต่ำ แต่มีการดื่มสุราและเครื่องดื่มมึนเมาเป็นประจำสูง และสาเหตุหนึ่งที่สำคัญในการเริ่มสูบบุหรี่ หรือดื่มเครื่องดื่มมึนเมา ของประชากรที่อาศัยอยู่ในเขตเกษตรกรรมคือความเครียดและความวิตกกังวล 6) สัมพันธภาพในครอบครัวอยู่ในเกณฑ์ดีทั้งหมด แต่มีการรายงานเกี่ยวกับปัญหาวัยรุ่น และความอ่อนแอลงของสถาบันครอบครัว 7) มีการช่วยเหลือแรงกาย / เงิน เพื่อช่วยทำกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ให้กับชุมชน / ละแวกบ้านอยู่ในระดับสูง 8) กว่าครึ่งหนึ่งชื่อว่าตนเองสามารถเลือกผู้แทนที่ดีได้ 9) สามารถยอมรับการคอรัปชั่นได้ ถ้าประโยชน์ตกถึงประชาชนบ้าง 10) กว่าครึ่งหนึ่งนิยมการดูหนัง / ฟังเพลง 11) ความพอใจเฉลี่ยรวม ด้านอาชีพ/ หน้าที่การงาน สุขภาพกายชุมชน/ละแวกบ้านที่อยู่อาศัย อยู่ในระดับ 7 ด้านการศึกษาอยู่ในระดับ 6 และด้านสิ่งแวดล้อมอยู่ในระดับ 5 จากคะแนนเต็ม 10 และ 12) ปัญหาที่สำคัญที่สุดของจังหวัดระยองที่ต้องการให้มีการแก้ไขอย่างเร่งด่วน คือ ปัญหาปากท้อง / การทำมาหากินรองลงมา คือ ปัญหาเรื่องสิ่งแวดล้อม ยกเว้นในเขตท่องเที่ยวที่รายงานว่า ปัญหาที่สำคัญที่สุด คือ ปัญหาเรื่องสิ่งแวดล้อม รองมาคือ ปัญหาปากท้อง/การทำมาหากิน และปัญหายาเสพติด อบายมุข การเปรียบเทียบคุณภาพชีวิตองค์รวมระหว่างเขตพื้นที่โดยการสร้างเป็นดัชนีรวม พบว่า ระดับคะแนนคุณภาพชีวิตของประชากรในจังหวัดระยองเท่ากับ 66.4 คะแนนจากคะแนนเต็ม 100 โดยที่เขตท่องเที่ยวมีคะแนนคุณภาพชีวิตโดยรวมใกล้เคียงกับอุตสาหกรรม เขตท่องเที่ยวได้ 66.7 คะแนน เขตอุตสาหกรรมได้ 66.6 คะแนน และเขตเกษตรกรรมคิดเป็น 65.8 คะแนนตามลำดับ แต่เมื่อพิจารณาเป็นรายมิติ พบว่า ถึงแม้เขตอุตสาหกรรมมีคุณภาพชีวิตสูงเป็นอันดับสอง แต่กลับมีมิติทุนทางสังคมต่ำที่สุดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเปรียบเทียบกับเขตอื่นๆ สำหรับเขตท่องเที่ยวนั้น ถึงแม้ว่าจะมีคะแนนคุณภาพชีวิตโดยรวมสูงเป็นอันดับหนึ่ง แต่มิติความมั่นคงพื้นฐานและสิ่งแวดล้อมต่ำที่สุด ในขณะที่เขตเกษตรกรรมมีคะแนนคุณภาพชีวิตโดยรวมต่ำที่สุด เนื่องมาจากคะแนนการศึกษา เรียนรู้ การใช้เวลาว่างในการอ่านหนังสือต่ำที่สุด แต่คะแนนด้านความมั่นคงพื้นฐานและสิ่งแวดล้อมกลับสูงที่สุด จะเห็นได้ว่าในการศึกษาคุณภาพชีวิตองค์รวมจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องศึกษาแต่ละองค์ประกอบด้วย นอกจากนี้ได้นำเสนอ ข้อจำกัดของข้อมูล ปัญหาของดัชนีบางตัวที่ไม่เหมาะสมกับบริบทของพื้นที่ และควรนำเสนอผลงานวิจัยที่ได้นี้ให้ประชาชนในพื้นที่ได้รับรู้ เพื่อนำไปสู่การสร้างเสริมคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้น โดยการมีส่วนร่วมของประชาชนในพื้นที่ต่อไป