การสกัด DNA จากฟันของโครงกระดูกคนในโครงการโบราณคดีที่สูง ในอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน จำนวน 52 ตัวอย่าง จากถ้ำยาป่าแหน 2 ในช่วงระหว่าง ปี 2541-2544 ซึ่งพบว่ามีอายุเก่าแก่ถึงกว่า 2,000 ปีมาแล้ว สามารถทำการสกัด และเพิ่มจำนวน DNA ในส่วนของไมโตคอนเดรีย จากลำดับนิวคลิโอไทด์ ตำแหน่งที่ 16209-16390 (182bp) เป็นจำนวน 28 ตัวอย่าง อย่างไรก็ดี ลำดับของนิวคลิโอไทด์ที่ได้นั้นเป็นส่วนท้าย ๆ ของ hypervariable region-l (HV-l) ซึ่งอาจมี polymorphism ที่น้อยกว่าส่วนต้น จึงได้ทำการเพิ่มจำนวน DNA ในส่วนต้นของ HV-l ต่อ และใน 28 ตัวอย่างนี้ สามารถเพิ่มจำนวน DNA ไปทาง 5’ จนถึงตำแหน่ง 16111 ได้อีก 12 ตัวอย่าง เมื่อนำลำดับนิวคลิโอไทด์ในบริเวณนี้ (16209-6390) มาเปรียบเทียบกับชนกลุ่มน้อยบางกลุ่ม คือ มลาบรี ลัวะ ซึ่งพูดภาษาในตระกูลออสโตรเอเซียติค กลุ่มมอญ-เขมร ที่เชื่อกันว่าตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณภาคเหนือของประเทศไทยมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ และกับชาวไทยญวณทางเหนือ พบว่า DNA ที่ได้จากคนโบราณนี้สามารถแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มใหญ่ คือ C1 ซึ่งพบว่ามีความใกล้ชิดกับลัวะ และชาวไทยญวณ ส่วน C2 ในการวิเคราะห์เปรียบเทียบกับ ชาวเขาเผ่า ลีซอ มูเซอ ชาวเชียงใหม่ และชาวขอนแก่น พบว่า C2 นั้น ค่อนข้างอยู่รวมตัวกัน นิวคลิโอไทด์จากชาวเขาเผ่า ลีซอ มูเซอ ในขณะที่ C1 พบกระจายในคนเชียงใหม่ และขอนแก่นบ้าง อย่างไรก็ตาม อาจต้องมีการทำการวิเคราะห์เพิ่มเติมโดยใช้ลำดับนิวคลิโอไทด์ที่ยาวขึ้นของส่วนนี้ และเปรียบเทียบกับตัวอย่างจากคนโบราณในสมัยเดียวกันที่พบในภูมิภาคนี้ และรวมถึงชาวจีนที่สันนิฐานว่าอาจมีส่วนในการเป็นบรรพบุรุษของชาวไทย