วัตถุประสงค์ของการวิจัยเพื่อศึกษาวิเคราะห์ปริมาณของสังกะสีและอุณหภูมิของน้ำโลหะที่มีผลต่อการเกิดสิ่งบกพร่องในงานหล่อโลหะเงินเจือทองแดง-สังกะสี โดยเป็นการใช้เทคนิคหล่อเหวี่ยงด้วยเตาหล่อเหวี่ยงแบบสัมผัสบรรยากาศปกติที่ให้ความร้อนด้วยหัวเผา(Torch) การศึกษาวิจัยนี้เป็นการหลอมโลหะเงิน+ทองแดง(5%)คงที่+สังกะสีแปรผันที่อัตราส่วนผสมต่างๆ เพื่อนำมาทำการทดลองหล่อเหวี่ยงขึ้นรูปเป็นชิ้นทดสอบที่อุณหภูมิ 3 ระดับคือ 950, 1000 และ1050 องศาเซลเซียส โดยให้ความเร็วรอบหล่อเหวี่ยงและมุมทางเดินน้ำโลหะที่ทำกับรูเทเป็นตัวแปรคงที่ ชิ้นทดสอบที่ได้จากการหล่อขึ้นรูปนี้จะนำไปศึกษาวิเคราะห์และตรวจสอบข้อบกพร่องภายนอกและภายใน การทดสอบหาส่วนผสมทางเคมี การทดสอบหาค่าความแข็ง และโครงสร้างจุลภาค ผลการศึกษาวิเคราะห์อิทธิพลของปริมาณการผสมสังกะสีที่มีผลต่อแนวโน้มการเกิดข้อบกพร่องภายนอกสภาพหล่อขึ้นรูป และข้อบกพร่องภายในสภาพหลังขัดเงา พบว่า ปริมาณการผสมสังกะสีตั้งแต่ 2.0 wt% - 2.5 wt% มีผลทำให้เปอร์เซ็นต์การเกิดข้อบกพร่องทั้งภายนอกสภาพหล่อขึ้นรูปและภายในสภาพหลังขัดเงา มีแนวโน้มลดลงมาก ยกเว้นการเกิดโพรงอากาศของชิ้นทดสอบ ซึ่งพบว่าการเกิดข้อบกพร่องที่ผิวของชิ้นงานทั้งสภาพหล่อขึ้นรูปและหลังขัดเงา มีเปอร์เซ็นต์การตรวจพบใกล้เคียงกัน และสำหรับผลการศึกษาวิเคราะห์อิทธิพลของอุณหภูมิที่มีผลต่อแนวโน้มการเกิดข้อบกพร่องภายนอกสภาพหล่อขึ้นรูป และข้อบกพร่องภายในสภาพหลังขัดเงา พบว่าชิ้นทดสอบที่มีปริมาณการผสมสังกะสีทุกอัตราส่วนผสม ของทุกอุณหภูมิหล่อ มีผลทำให้เปอร์เซ็นต์การเกิดข้อบกพร่องที่ผิวของชิ้นงานทั้งสภาพหล่อขึ้นรูปและหลังขัดเงา ลักษณะต่างๆใกล้เคียงกัน สังกะสีสามารถละลายในเงินได้ในลักษณะสารละลายของแข็ง แต่เพิ่มความแข็งให้กับโลหะเงินสเตอร์ลิงได้ไม่มากนัก เนื่องจากปริมาณของสังกะสีที่ผสมอยู่ในชิ้นทดสอบมีปริมาณเพียงเล็กน้อยอยู่ในช่วง 0 - 1.97%wt เท่านั้น สำหรับโครงสร้างจุลภาคของชิ้นทดสอบที่ได้จากการหล่อขึ้นรูปมีลักษณะเป็นโครงสร้างเดนไดรท์ที่มีลักษณะเป็น Core Structure เกิดเป็น Coring ภายในเกรน ที่เกิดจากการเย็นตัวในสภาวะที่เร็วกว่าสมดุล และนอกจากนี้เม็ดเกรนที่ได้ยังมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ส่งผลให้ส่วนผสมภายในไม่สม่ำเสมอ ซึ่งลักษณะโครงสร้างจุลภาคแบบนี้มีผลทำให้สมบัติทางกลของชิ้นทดสอบไม่ดีเท่าที่ควร