อุบัติเหตุและการบาดเจ็บเป็นสาเหตุนำการตายในเด็กไทยในปัจจุบัน และมีแนวโน้มที่จะก่อปัญหามากขึ้นอีกในอนาคต โครงการจัดการ ความรู้ด้านความปลอดภัยในเด็กนี้เป็นการดำเนินงานเพื่อสร้างกลไกนำทุนความรู้สู่การปฏิบัติทั้งในระดับครอบครัว ชุมชน และสังคม โครงการนี้ได้ดำเนินแผนงาน 4 ด้านคือ การจัดตั้งและเชื่อมโยงพันธะกิจระหว่างเครือข่ายผู้ใช้และผู้มีส่วนร่วมรับผิดชอบ การจัดตั้งฐาน ข้อมูลความรู้โดยรวบรวมงานวิจัย ความรู้จากหน่วยงานต่าง ๆ และความรู้จากต่างประเทศ การขับเคลื่อนความรู้ผ่านสื่อสาธารณะและการขับเคลื่อน นโยบายสาธารณะที่เกี่ยวข้อง การดำเนินงานในช่วงเวลา 24 เดือน (พฤศจิกายน 2545 – ตุลาคม 2547) ก่อให้เกิดการจัดตั้งและเชื่อมโยงพันธะกิจระหว่างเครือข่ายผู้ใช้ (users) และผู้มีส่วนร่วมรับผิดชอบในหลายเรื่อง เช่น เครือข่ายความปลอดภัยในรถจักรยานยนต์ รถยนต์ เครือข่ายความปลอดภัยในสนามเด็กเล่น ของเล่นปลอดภัย บ้านปลอดภัย เครือข่ายชุมชนปลอดภัย เครือข่ายศึกษาปัญหาการจมน้ำในเด็กไทย เครือข่ายสิทธิเด็ดในด้านความปลอดภัย องค์ประกอบของแต่ละเครือข่ายมีทั้งหน่วยงานภาครัฐ เอกชน องค์กรอิสระ และภาคประชาชน การดำเนินการต่อเนื่องของเครือข่ายส่งผลให้เกิดทั้ง องค์ความรู้ใหม่และการผลักดันนโยบายสาธารณะ เช่น เครือข่ายหมวกนิรภัยสำหรับเด็ก ได้ดำเนินการศึกษาหมวกนิรภัยเด็กในประเวียดนามสถานการณ์การใช้หมวกนิรภัยในเด็กนักเรียน- กรุงเทพมหานคร การพัฒนาหมวดนิรภัยเด็กร่วมกับผู้ผลิต นำเสนอรายงานเรื่อง “ข้อเสนอเชิงนโยบาย หมวกนิรภัยสำหรับเด็ก : ปัญหาและ ยุทธศาสตร์การดำเนินงาน” แก่ศูนย์อำนวยการด้านความปลอดภัยทางถนน และร่วมดำเนินโครงการ “รักและห่วงใย ใส่หมวกนิรภัยให้น้อง” ของกรมป้องกันภัย และกระทรวงสาธารณสุข เครือข่ายความปลอดภัยในสนามเด็กเล่น ได้ดำเนินการศึกษาเรื่อง ข้อกำหนด้านความปลอดภัยของสนามเด็กเล่น เครื่องเล่นสนาม การติดตั้ง การบำรุงรักษา และผู้ดูแลการเล่น สร้างสนามเด็กเล่นตัวอย่าง ณ โรงเรียนวัดอินทร์ จ.นนทบุรี และชุมชนวัดบ้านกระโพธิ์- เริงรมย์ จ.ศรีสะเกษสร้างหลักสูตรและทดลองอบรมเยาวชนเป็นผู้สนับสนุนการเล่น ขับเคลื่อนและร่วมร่างมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมอุปกรณ์เครื่องเล่น สนาม ของสำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม จัดให้มีการกระจายความรู้เรื่องความเสี่ยงต่อโรงเรียน ชุมชน และผู้ผลิตโดยกระทรวงศึกษาธิการ และสำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค เครือข่ายชุมชนปลอดภัย ได้ดำเนินการศึกษากระบวนการเสริมพลังและความสามารถของชุมชนและโรงเรียนในการจัดการความเสี่ยงและ สร้างความปลอดภัยในชุมชน/โรงเรียน องค์กรเครือข่าย เช่น กระทรวงศึกษาธิการ สำนักการศึกษา-กรุงเทพมหานคร ศูนย์พิทักษ์สิทธิเด็ก กระทรวงแรงงาน UNICEF กระทรวงสาธารณสุข ได้ร่วมเผยแพร่ผลการดำเนินงานสู่ผู้ปฏิบัติ เครือข่ายสิทธิเด็กในด้านความปลอดภัย ได้จัดประชุมสหวิทยาการเพื่อวิเคราะห์ปัญหาความไม่ปลอดภัยในเด็กร่วมกับอนุกรรมการด้านเด็ก และเยาวชนและครอบครัว ในคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ สำนักโรคไม่ติดต่อและสำนักอนามัยสิ่งแวดล้อม – กระทรวงสาธารณสุข มูลนิธิ ศูนย์พิทักษ์สิทธิเด็ก มูลนิธิเพื่อการพัฒนาเด็ก และสมาคมปลอดภัยไว้ก่อน นอกจากนั้นยังร่วมจัดทำเกณฑ์มาตรฐานขั้นต่ำในเรื่องความปลอดภัยในเด็ก ตาม พ.ร.บ. คุ้มครองเด็กร่วมกับศูนย์พิทักษ์สิทธิเด็ก กระทรวงพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และสังคม การจัดทำมาตรการเร่งด่วนและระยะยาวในการแก้ไข ปัญหาความไม่ปลอดภัยสำหรับเด็ก ตามแนวทางโลกที่เหมาะสมสำหรับเด็กของสหประชาชาติ เครือข่ายความปลอดภัยด้านผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ได้ดำเนินการในเรื่อง มาตรฐานความปลอดภัยของเครื่องเล่น เตียงเด็ก ประตูรั้ว ของเล่น และปืนฉีดน้ำ เครือข่ายป้องกันการจมน้ำ ได้นำไปสู่การศึกษาปัจจัยเสี่ยงการจมน้ำของเด็กไทย และการสร้างความตระหนักในผู้ปฏิบัติงาน โดยความ ร่วมมือของกระทรวงสาธารณสุข สำนักควบคุมโรคทุกเขต โครงการยังได้ดำเนินการจัดตั้งระบบฐานข้อมูลความรู้ใน www.csip.org และ www.safekids-thailand.com และให้บริการกับเครือข่าย ติดตามและวิเคราะห์การตายจากการบาดเจ็บและความรุนแรง เก็บข้อมูลกรณีตัวอย่างนำไปสู่การเผยแพร่ข้อมูลการป้องกันแก่ประชาชนและองค์กรเครือ ข่ายโดยจัดการความรู้ผ่านสื่อต่าง ๆ ทั้งทางรายการโทรทัศน์ วิทยุ วารสาร และหนังสือพิมพ์ การดำเนินโครงการนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการสร้างกลไกในการขับเคลื่อนสู่ความปลอดภัยในเด็ก 5 ด้าน คือ การจัดตั้งเครือข่ายผู้ใช้ การสร้างความรับรู้ความเสี่ยงและความสามารถในการจัดการความเสี่ยงแก่ครอบครัว และชุมชน การสร้างความมีส่วนร่วมของกลุ่มเป้าหมาย การสร้าง สิ่งแวดล้อมที่ปลอดภัยสำหรับเด็ก และการขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะ กลไกทั้ง 5 นี้เป็นการเสริมพลังครอบครัวชุมชน และสังคม (empowerment) ให้สามารถสร้างเสริมความปลอดภัยได้ อย่างไรก็ตามความสำเร็จที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้นั้นต้องขยายผลให้องค์กรที่รับผิดชอบโดยตรงและประชาชนในวงกว้างมีความตระหนักรู้ใน ความเสี่ยง และมีส่วนร่วมในการดำเนินงานสร้างเสริมความปลอดภัยอย่างยั่งยืนต่อไป Recently injuries have been the leading cause of death in Thai children. Awfully, the trends of injury mortality have been rising in the last few years, especially in the children older than 5 years. This program aimed to mobilize knowledge of child safety into practice of families, communities, and society. The programs established the 4 strategic activities. Those were to set up the network of users or stakeholder, to set up knowledge and information data system which composed of both domestic and international knowledge, to disseminate data through public media, and to mobilize public policy. The project has been done for 24 months during 2002 to 2004. networks between various users and those responsible in many issues were created, such as motorcycle and vehicle safety network, safety playground, safe toy, safe home and safe community network, drowning research group, and the network of Children’s Right in safety. The coalition of each network consisted of those representatives from government, manufacturer, NGO and grass root people. The running of this network created new information and public policy direction such as Child helmet network reviewed the study of this implication in Vietnam, studied the situation of helmet wearing in school children in Bangkok Metropolitan, studied the development of children’s helmet in cooperation with the manufacturer, submitted the recommendation of “Child Helmet Strategy” to the “Road safety coordinating centre” and worked jointly with the program of “Caring Kids, Wearing helmets” of Casualty Prevention Department, Ministry of Public of Health, and Coordinator Centre for road safety. Safe playground network has studied the regulation of the playground, the Equipment, installation, maintenance and the users, including the model playground at Watin School, Nontaburi Province and Wat Ban Grapoah-Lerglom Community, Sri Sachet Province. The network developed the curriculum and trial course for teenager as the supporter. Also the network dissipated the information of risk for schools community and manufacturer through the Education Department and the Council for Consumer Projection. Safe community network has studied the mechanism to empower school and community in controlling risk and promoting safety. Ministry of education, Department of Education of Bkk, Child Right Protection Center, Labour Ministry, UNICEF, and Ministry of Health have worked with and dissipated their intention to the various sectors. Children’s Right Network has organized a multidisciplinary meeting in order to form and promote all safety aspects related to children every two months in cooperation with the Committee for Human Right, non-infectious Disease Control Centre (Department of Health), Child Right Protection Center, Child Development Charity, Society for Safety First, Hygiene and environment Bureau, Ministry of Health. Product safety network has been responsible in lying down the safety standard of playground equipment, children’s bed, fences, toys and water pistol. The network in preventing drowning leaded to the study of risks associated with drowning in Thai Children, and built awareness of drowning to the responsible organization, in cooperate with the Ministry of Health. The scheme has also worked as the information disseminating centre through the www.safekids-thailand.com., and public media. The one main strategy was using case study of injury mortality or severe injury as examples for the purpose of passing the information on prevention to the public and stakeholder. This work is only the beginning of establishing 5 mechanisms directed towards child safety. Those are the network of users, competency building on the risk identifying and risk management for the family and community, target participation, safe socio-ecological status for children, and encouraging public policy. All these five mechanisms lead to empowerment for the family, community and society. To be able to expand this work towards safety promotion for all, it is crucial to raise the level of awareness and participation of the responsible organizations and the public.