การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษา 1) ระบบการผลิต เส้นทางการซื้อ ขาย การตลาดโคเนื้อและเนื้อโค 2) องค์ประกอบของโซ่อุปทาน ช่องทางการตลาดโคเนื้อ - เนื้อโค ต้นทุน ผลตอบแทน ในการผลิตเนื้อโค และธุรกิจที่เกี่ยวเนื่อง 3) ปัญหาอุปสรรคในระบบการผลิตโคเนื้อและการตลาด ของเกษตรกรในพื้นที่ภาคตะวันออก เฉียงเหนือตอนล่าง ศึกษากลุ่มตัวอย่างจากประชากรผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งในระบบการผลิตเนื้อโค ในพื้นที่ 8 จังหวัด เก็บรวบรวมข้อมูล โดยใช้แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูป อธิบายผลการศึกษา ใช้ค่าสถิติ ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าสูงสุด ค่าต่ำสุด เกษตรกรเลี้ยงโคเนื้อเฉลี่ยจำนวน 3.04 ตัวต่อราย ส่วนมากร้อยละ 64.91 เลี้ยงโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มัน ในฤดูฝนร้อยละ 78.95 เลี้ยงแบบผูกหลักเกี่ยวหญ้าให้กิน ในฤดูแล้งร้อยละ 80.70 เลี้ยงแบบต้อนรวมฝูง ปลูกหญ้าเฉลี่ย 1.41 ไร่ต่อราย ร้อยละ 95.24 มีการสำรองฟางข้าวไว้ใช้ยามขาดแคลน เกษตรกรร้อยละ 89.47 จำหน่ายโคเนื้อโดยมีพ่อค้ามารับซื้อถึงคอก ด้วยวิธีประเมินราคาด้วยสายตาตามความพอใจของผู้ซื้อและผู้ขาย การจำหน่ายโคเนื้อในตลาดนัดเฉลี่ย 280 ตัวต่อนัด ซึ่งโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มัน มีการซื้อขายมากที่สุด โดยการประเมินจากปริมาณเนื้อแดง และ สายพันธุ์โค เป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อราคาซื้อขายซากโคมากที่สุด ร้อยละ 84.96 ส่วนปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อเนื้อโคในระดับมากที่สุด คือราคาจำหน่าย = 4.57 สำหรับห่วงโซ่อุปทานโคเนื้อเริ่มจากเกษตรกรผู้ผลิตขายพ่อแม่พันธุ์ให้กับเกษตรกรผู้เลี้ยงโคเนื้อ และเกษตรกรผู้เลี้ยงโคเนื้อขายให้กับเกษตรกรผู้เลี้ยงโคขุน นำไปเลี้ยงขุนในระยะเวลา 2-6 เดือนก่อนส่งโรงฆ่าสัตว์ เมื่อชำแหละก็จะนำซากโคที่ได้ส่งผู้ค้าส่งเนื้อโค ซึ่งจะนำไปตัดแต่งกระจายให้ผู้ค้าปลีกต่อไป ในกรณีของเนื้อโคคุณภาพสูงเมื่อชำแหละแล้วจะนำเนื้อโคที่ได้ไปบ่มเนื้อจนได้คุณภาพ ก่อนที่ผู้ค้าส่งเนื้อโคจะนำไปตัดแต่งจำหน่าย ห่วงโซ่อุปทานกลุ่มต้นน้ำประกอบด้วย เกษตรกรผู้ผลิตพันธุ์โคเนื้อ เกษตรกรผู้เลี้ยงโคขุน ผู้ค้าโคขุน โรงฆ่าสัตว์ ผู้ค้าส่งเนื้อโคขุน ผู้บริโภค และกลุ่มกลางน้ำ ประกอบด้วย หน่วยงานที่ส่งเสริมการเลี้ยง เกษตรกรผู้เลี้ยงโคขุนในด้านการผลิต และการจำหน่าย ปัญหาอุปสรรคจากการเลี้ยงโคเนื้อพบว่าเกษตรกรร้อยละ 86.97 มีปัญหาในการเลี้ยงโคเนื้อ ได้แก่ อาหารหยาบมีไม่เพียงพอ (ร้อยละ 75.92) พื้นที่เลี้ยงโคเนื้อไม่เพียงพอ(ร้อยละ 34.65) และขาดแรงงานในการเลี้ยงโคเนื้อ (ร้อยละ 27.91) ตามลำดับ