มาของการศึกษา: จากข้อมูลการศึกษาโรคบลูทังจ์ในประเทศไทยที่ผ่านมา พบผลบวกทางซีรัมวิทยาในโคค่อนข้างสูง แต่ไม่ได้มีการศึกษาซีโรไทป์ของเชื้อไวรัสบลูทังจ์ ดังนั้นจึงต้องศึกษาซีโรไทป์และภาวะโรคบลูทังจ์ในสัตว์ของประเทศ เพื่อบ่งบอกว่ามีซีโรไทป์ชนิดก่อโรคหรือไม่ สำหรับเป็นข้อมูลในการวางแผนป้องกันและควบคุมโรคให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด วิธีการ: สุ่มเก็บตัวอย่างเลือด และซีรัมสัตว์เคี้ยวเอื้อง ในพื้นที่ภาคกลาง (สำนักงานปศุสัตว์เขต 1, 2 และ 7) ได้แก่ จังหวัดปทุมธานี พระนครศรีอยุธยา ลพบุรี สุพรรณบุรี ชัยนาท สระบุรี ชลบุรี ระยอง ฉะเชิงเทรา สระแก้ว จันทบุรี ตราด ราชบุรี กาญจนบุรี จำนวน 3,021 ตัวอย่าง จากแพะ แกะ โคเนื้อ โคนม และกระบือ จำนวน 1,439, 559, 533, 484 และ 6 ตัวอย่าง เพื่อทดสอบโรคโดยใช้ซีรัม ด้วยวิธี cELISA และสุ่มเก็บตัวอย่างเลือดจากสัตว์ที่ให้ผลบวกทางซีรัมวิทยา เพื่อตรวจหาซีโรไทป์ 1, 6 และ 8 ด้วยวิธี real-time RT PCR จำนวน 50 ตัวอย่าง/ชนิดสัตว์ ผล: การทดสอบหาแอนติบอดีต่อเชื้อบลูทังจ์ด้วยชุดทดสอบสำเร็จรูป Bluetongue virus antibody test kit, cELISA ในแพะ แกะ โคเนื้อ โคนม และ กระบือ ในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย พบให้ผลบวก 85.41% (1,229/1,439), 84.97% (475/559), 97.75% (521/533), 95.87% (464/484) และ 100% (6/6) ตามลำดับ และผลการตรวจหาซีโรไทป์โรคบลูทังจ์ โดยวิธี real-time RT PCR พบว่าเลือดทั้ง 206 ตัวอย่างที่ซีรัมให้ผลบวกด้วยวิธี cELISA ให้ผลบวกกับชุดทดสอบ BTV โดยให้ค่า Cp ระหว่าง 18.60-30.15 และเมื่อแยกเป็น BTV1, BTV6 และ BTV8 ก็ให้ผลบวกเช่นเดียวกัน โดยให้ค่า Cp ระหว่าง 16.00-26.82, 15.31-28.77 และ 15.91-27.40 ตามลำดับ สรุป: การทดสอบโรคบลูทังจ์ทางซีรัมวิทยาด้วยวิธี cELISA จากซีรัมแพะ แกะ โคเนื้อ โคนม และกระบือ ในภาคกลางของประเทศไทยให้ผลบวกในระดับสูงคือมากกว่า 85% และตรวจพบฺ BTV, BTV1, BTV6 และ BTV8 100% จากการสุ่มตัวอย่างสัตว์ที่ให้ผลบวกทางซีรัมวิทยา โดยสัตว์ไม่แสดงอาการของโรค บลูทังจ์เลย เป็นการบ่งชี้ถึงภาวะการเป็นตัวอมโรคและสามารถแพร่โรคได้ ซึ่งเป็นไปได้ว่ามีการแพร่กระจายของโรคบลูทังจ์ในประชากรสัตว์ของประเทศไทย เนื่องจากมีแมลงเป็นพาหะนำโรค