การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบอัตราการตั้งท้องจากการเหนี่ยวนำการเป็นสัดสองโปรแกรม ระหว่างโปรแกรมที่ใช้ฮอร์โมนโปรเจสเตอโรน CIDR-B ร่วมกับฮอร์โมน PGF2? และโปรแกรม Ovsynch ใช้แม่กระบือปลักจำนวน 108 ตัว แบ่งแม่กระบือออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มที่ 1 (กลุ่ม CIDR-B) กระบือจำนวน 53 ตัว เหนี่ยวนำการเป็นสัดด้วยฮอร์โมนโปรเจสเตอโรน (CIDR-B) สอดไว้ในช่องคลอดเป็นเวลา 10 วัน ฉีดฮอร์โมน PGF2? ขนาด 500 ?g ก่อนถอดฮอร์โมน CIDR-B 1 วัน ผสมเทียมจำนวนสองครั้งในชั่วโมงที่ 60 และ 72 หลังถอดฮอร์โมน CIDR-B กลุ่มที่ 2 กระบือจำนวน 55 ตัว (กลุ่ม Ovsynch) เหนี่ยวนำการเป็นสัดโดยฉีดฮอร์โมน GnRH ขนาด 10 ?g ในวันแรก ฉีดฮอร์โมน PGF2? ขนาด 500 ?g ในวันที่ 7 และฉีดฮอร์โมน GnRH ขนาด 10 ?g ในอีกสองวันถัดมา ผสมเทียมสองครั้งในชั่วโมงที่ 12 และ 24 หลังจากฉีดฮอร์โมน GnRH เข็มที่สอง ผลการทดลองพบว่ากลุ่มที่ CIDR-B มีอัตราการตั้งท้อง 20.75% (11/53) ต่ำกว่า กลุ่ม Ovsynch ที่มีอัตราการตั้งท้อง 41.82% (23/55) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) การศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่าอัตราการตั้งท้องจากการเหนี่ยวนำการเป็นสัดจากโปรแกรม Ovsynch มีค่าสูงกว่าโปรแกรม CIDR-B