ปัจจุบันศิลปินร่วมสมัยของไทยที่สร้างสรรค์ศิลปะทางเลือกแขนงต่างๆ ที่มีความสามารถไม่ต่างกับศิลปปินต่างชาติ ต้องต่อสู้เผชิญชีวิตอย่างยากลำบาก ขาดความมั่นคงในชีวิต ในครอบครัว จนศิลปินแขนงต่างๆ จำนวนไม่น้อยถูกสถานการณ์บังคับจนทำให้ต้องทำงานศิลปะเพื่อการค้าเพื่อตามใจตลาด ซึ่งนั่นก็หมายความว่าพลังการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ของศิลปินแขนงต่างๆ หรือในฐานะผู้สร้างทรัพย์สินทางปัญญาส่วนนี้ ได้ถูกทำลายไปอย่างน่าเสียดาย การถูกทำลายไม่เพียงแต่ทำให้ภูมิปัญญาร่วมสมัยสะดุดชะงัก ขาดการเชื่อมต่อจากอดีต จนทำให้ไม่สามารถขับเคลื่อนหรือต่อสู้กันทางวัฒนธรรมด้วยปัญญาที่สร้างสรรค์ในโลกข้อมูลข่าวสารเท่านั้น แต่มันยังส่งผลให้เกิดการพึ่งพาทางวัฒนธรรม บริโภควัฒนธรรมนำเข้าเป็นด้านหลัก ซึ่งก็ส่งผลให้เกิดการทำลายความหลากหลายทางวัฒนธรรม สกัดกั้นความเติบโตของวัฒนธรรมที่แตกต่าง แม้กระทั่งศิลปินร่วมสมัยที่สนใจชุทชน วัฒนธรรมชุมชนการสร้างสรรค์ศิลปะที่สัมพันธ์กับชุมชน ก็มิอาจฝ่ากำแพงวัฒนธรรมจากโลกที่มีทุนที่เข้มแข็งกว่าได้ ดังนั้น หนทางที่จะให้เกิดการพัฒนาศิลปะแขนงต่างๆ อันเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมอย่างต่อเนื่องในโลกที่กำลังต่อสู้กันทางวัฒนธรร การหาวิธีการสนับสนุนและส่งเสริมศิลปินร่วมสมัยให้มีปัจจัยพื้นฐาน มีความมั่นคงต่อการดำรงชีวิตด้วยการสร้างสรรค์ศิลปะร่วมสมัย และส่งผลต่อวงจรความมั่นคงความสมบูรณ์ครบถ้วนในเรื่องของแหล่งเรียนรู้ตลอดชีวิตตามมาตรา 25 ในพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ และที่แก้ไขฉบับเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) ซึ่งหอศิลป์จะเป็นแหล่งการเรียนรู้ตลอดชีวิตที่มีคุณค่าได้ก็ต่อเมื่อมีผลงานศิลปะแขนงต่างๆ ที่อุดมไปด้วยการสร้างสรรค์ทางปัญญาจากศิลปิน