แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต และแบบสรุปผลจากการประชุมระดมความคิด ซึ่งผลการวิจัยในครั้งนี้ สามารถสรุปได้ 2 ประเด็น ดังนี้ ด้านอัตลักษณ์ท้องถิ่นแถบลุ่มน้ำโขง กับการน้ำมาใช้ในงานสร้างลวดลายบนผืนผ้า พบว่า อัตลักษณ์ท้องถิ่นลุ่มน้ำโขง อาจจำแนกได้ 2 ลักษณะ คือ (1) อัตลักษณ์ในภาพรวมของลุ่มน้ำโขง เช่น ความเชื่อเกี่ยวกับพญานาค ลักษณะความอุดมสมบูรณ์ที่มีอยู่ตามธรรมชาติ เช่น โขดหิน เกาะแก่ง หาดทราย พืชพรรณ สายพันธุ์ของสัตว์น้ำ อุปกรณ์ประมง เป็นต้น (2) อัตลักษณ์เฉพาะพื้นที่ของลุ่มน้ำโขง เช่น ฮูปแต้มในอุทยานผาแต้ม เสาเฉลียง บั้งไฟพญานาค เป็นต้น ดังนั้นในการน้ำ อัตลักษณ์มาใช้ในงานออกแบบลวดลายบนผืนผ้าอาจเกิดขึ้นได้ทั้งในสองบลักษณะ ทั้งนี้ เกณฑ์ในการเลือกต้องพิจารณาจากหลายองค์ประกอบ เช่น ความยาก-ง่ายในการน้ำมาออกแบบและผลิตเป็นผลิตภัณฑ์ ความสอดคล้องกับความต้องการของผู้บริโภค และรูปแบบของผลิตภัณฑ์ สำหรับในการวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยได้เลือกกรรมวิธีการผลิตลวดลายบนผืนผ้าโดยใช้ วิธีการมัดย้อมซึ่งเป็นกรรมวิธีที่กลุ่มผู้ผลิตกำลังให้ความสนใจและอยู่ในช่วงของการพัฒนาการพัฒนาลายผ้าทอมือแบบร่วมสมัยที่มีคุณค่าต่อวัฒนธรรมท้องถิ่น พบว่า การพัฒนาลายผ้าโดยใช้เทคนิคการมัดย้อม มีข้อจำกัดในการเลือกลายอัตลักษณ์ท้องถิ่น ซึ่งรูปแบบของการใช้เทคนิคมัดย้อมต้องใช้ภาพหรือลายเส้นที่ไม่มีรายละเอียดซับซ้อนมาก ในการนี้ ข้อมสรุปของรูปแบบที่ง่ายต่อการผลิต คือ การใช้ลายผ้าที่มาจากปลาลุ่น้ำโขง บั้งไฟพญานาค และคลื่นน้ำ โดยเลือกจัดวางตำแหน่งบนผ้าพันคอและผ้าคลุมไหล่ ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ในกลุ่มที่สอดคล้องกับความต้องการของผู้บริโภคและจัดอยู่ในกลุ่มผลิตภัณฑ์ร่วมสมัย