การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบชนิดพันธุ์และปัจจัยจำกัดการสืบต่อพันธุ์ตามธรรมชาติของไม้ยืนต้นของป่าเขาหินปูน ในท้องที่จังหวัดแพร่ โดยการวางแปลงตัวอย่างถาวรแบบแถบ กว้าง 20 เมตร ตามแนวยาวตั้งแต่เชิงเขาถึงยอดเขาหินปูน จำนวน 3 แถบ หลังจากนั้นทำการแบ่งเป็นแปลงย่อยขนาด 10 เมตร x 10 เมตร เพื่อเก็บข้อมูลองค์ประกอบพรรณไม้และปัจจัยสิ่งแวดล้อม ทำการวิเคราะห์สังคมพืชตามระดับความสูงด้วยวิธีการจัดเรียงลำดับการปรากฏของหมู่ไม้ตามปัจจัยสิ่งแวดล้อม ผลการศึกษาพบว่า สังคมพืชป่าเขาหินปูนตามระดับความสูงสามรถแบ่งได้ เป็น 3 สังคมย่อย ได้แก่ สังคมป่าหินปูนระดับต่ำ สังคมป่าหินปูนแนวเชื่อมต่อ และ สังคมป่าหินปูนระดับสูง โดยสังคมป่าเขาหินปูนระดับต่ำ มีขนาดพื้นที่หน้าตัด และความหนาแน่นหมู่ไม้ ต่ำสุด คือ 13.20 ตรม./เฮกแตร์ และ 1,556 ต้น/เฮกแตร์ ตามลำดับ ตรงข้ามกับสังคมป่าหินปูนระดับสูง มีขนาดพื้นที่หน้าตัด และความหนาแน่นสูงสุด คือ 18.95 ตรม./เฮกแตร์ และ 2,175 ต้น/เฮกแตร์ ตามลำดับ แต่มีค่าดัชนีความหลากชนิดต่ำสุด 1.4 ส่วนสังคมป่าหินปูนแนวเชื่อมต่อ มีค่าดัชนีความหลากหลายสูงสุด คือ 2.43 ปัจจัยสิ่งแวดล้อมทางกายภาพ ได้แก่ แสง เปอร์เซ็นต์หินโผล่ และระดับความสูง มีความสัมพันธ์ในการลำดับสังคม ป่าหินปูนระดับต่ำในทางลบ แต่มีความสัมพันธ์กับสังคมป่าหินปูนระดับสูงในทางบวก ในขณะที่สังคมป่าหินปูนแนวเชื่อมต่อแสดงออกถึงการได้รับอิทธิพลจากปัจจัยกำหนดของทั้งสองสังคม การสืบต่อพันธุ์ตามธรรมชาติของชนิดไม้ในสังคมป่าหินปูนระดับต่ำถูกกำหนดด้วยปัจจัยด้านโครงสร้างสังคมพืช และปัจจัยเกี่ยวกับธาตุอาหารในดิน สังคมป่าหินปูนแนวเชื่อมต่อ ถูกกำหนดโครงสร้างสังคมพืช ปัจจัยด้านกายภาพ ธาตุอาหารในดิน และความหนาแน่นของกล้าไม้ และ ระยะห่าง และความหนาแน่นของแม่ไม้ ส่วนสังคมป่าหินปูนระดับสูง ถูกกำหนดด้วยปัจจัยด้านกายภาพ และ ความหนาแน่นของกล้าไม้ และ ระยะห่าง และความหนาแน่นของแม่ไม้ ผลการวิจัยนี้ชี้ให้เห็นว่าสังคมพืชป่าเขาหินปูนแปรผันตามระดับความสูงและปัจจัยกำหนดการสืบต่อพันธุ์ตามธรรมชาติก็แปรผันไปตามลักษณะของสังคมพืช จากผลการวิจัยข้างต้นสามารถนำปัจจัยจำกัดและความสามารถในการสืบต่อพันธุ์ไปประยุกต์ใช้ในการฟื้นฟูป่าเขาหินปูนต่อไป คำสำคัญ: การจำแนกป่าเขาหินปูน, ปัจจัยด้านกายภาพ, ความหนาแน่นและระยะทางของแม่ไม้, การแปรผันตามระดับความสูง