การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาสภาพการออกกลางคันของนักศึกษาชั้นปีที่ 1ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ ปีการศึกษา 2557 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ 1) นักศึกษา ชั้นปีที่ 1 ที่ออกกลางคันในปีการศึกษาแรกจากฐานข้อมูลสำนักทะเบียนและประมวลผล จำนวน 548 คน ซึ่งเก็บทั้งนักศึกษาและผู้ปกครองของนักศึกษาที่ออกกลางคัน ใช้การสุ่มตัวอย่างโดยใช้ตารางสำเร็จรูปของ Krejcieand Morgan และใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย (Simple Random Sampling) จำนวน 234 คน 2)อาจารย์ที่ปรึกษานักศึกษาชั้นปีที่ 1 จำนวน 43 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นข้อมูลประวัติของสำนักทะเบียนและประมวลผล และแบบสัมภาษณ์ผู้ปกครองและใช้แบบสอบถามสำหรับอาจารย์ที่ปรึกษา สถิติที่ใช้เป็น สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าเฉลี่ย 2 กลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า1) พบว่า นักศึกษาที่ออกกลางคันในภาคการศึกษาที่ 1 ไม่สามารถติดต่อได้ ร้อยละ 43.37สาเหตุการออกกลางคันเนื่องจาก ทำงาน ร้อยละ 12.65 ศึกษาต่อที่อื่น ร้อยละ 10.84 ผลการเรียนต่ำร้อยละ 9.64 สำหรับนักศึกษาที่ออกกลางคันในภาคการศึกษาที่ 2 มีสาเหตุหลักในการออกกลางคัน คือ ศึกษาต่อที่อื่น ร้อยละ 35.80 และผลการเรียนต่ำ ร้อยละ 30.89 2) ข้อมูลเชิงปริมาณจากอาจารย์ที่ปรึกษา พบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อการออกกลางคันของนักศึกษาชั้นปีที่1 ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ ปีการศึกษา 2557 ได้แก่ปัจจัยด้านสถาบันการศึกษาและสภาพแวดล้อม ปัจจัยด้านการจัดการเรียนการสอนปัจจัยด้านพฤติกรรมนักศึกษา และปัจจัยด้านปัญหาครอบครัวของนักศึกษาเป็นปัจจัยที่มีผลต่อการออกกลางคันของนักศึกษา อยู่ในระดับปานกลางทุกปัจจัยยกเว้นปัจจัยด้านอาจารย์ผู้สอนและอาจารย์ที่ปรึกษาเป็นปัจจัยที่มีผลต่อการออกกลางคันของนักศึกษา อยู่ในระดับน้อย