กระบวนทัศน์ด้านประชากรจากเดิมที่ยึดแนวคิดทฤษฎีมัลธัสใหม่ ( Neo- Malthusianism) ที่มุ่งเน้นการลดอัตราเพิ่มประชากรเพื่อสนองความต้องการที่จะก้าวสู่สังคมทันสมัยโดยมีนโยบายและมาตรการที่มุ่งให้เกิดความทันสมัยทางประชากร ( Demographic modernization) ควบคู่ไปกับความทันสมัยในด้านอื่นๆ โดยมุ่งเน้นด้านการจัดกระทำกับภาวะเจริญพันธุ์ ( Fertility) หรือการเกิดของประชากรเป็นหลักได้เปลี่ยนไปสู่กระบวนทัศน์ที่มุ่งเน้นเรื่องกาพัฒนาคุณภาพประชากร ( Population Quality Development) โดยใช้ทัศนะ และศาสตร์ที่เป็นบูรณาการ โดยนำเอาประเด็นทางการเมือง เศรษฐกิจ สุขภาพ และสังคมเข้ามาเกี่ยวข้องเป็นกระบวนทัศน์ใหม่ที่เชื่อเรื่องการพัฒนาที่มีคนเป็นศูนย์กลางโดยให้ความสำคัญว่าคนเป็นทั้งเป้าหมายและกระ บวนการในการพัฒนา (สมศรี ศิริขวัญชัย, 2548) โดยหากจะมองถึงความมั่นคงของประเทศชาติสิ่งสำคัญที่ ภาครัฐจะต้องกระทำเป็นอันดับแรกคือการพัฒนามนุษย์ให้กลายเป็นทรัพยากรที่มีค่าที่สุดเพราะมนุษย์คือตัวกำหนดและนำทิศทางของประเทศชาติให้ก้าวไปสู่การพัฒนา ( สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุ ขภาพ, 2554) กล่าวได้ว่า การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์จำเป็นต้องเริ่มต้นตั้งแต่เด็กและดำเนินการอย่างต่อเนื่องตลอดชีวิตโดยมีครอบครัวเป็นแกนหลักและชุมชนเป็นฐานที่มีส่วนร่วมในการพัฒนา และมีโรงเรียนเป็นสถานที่เชื่อมโยงและขับเคลื่อนให้เกิดการพัฒนา