วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

งานวิจัยนี้เป็นการทดลองหาปริมาณเฟอริกคลอไรด์และพอลิเมอร์ที่เหมาะสมในการบำบัดน้ำเสียที่เกิดจากการล้างทำความสะอาดในกระบวนการผลิตด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชัน เพื่อให้น้ำเสียภายหลังการบำบัดมีค่าความขุ่นน้อยกว่า 50 เอ็นทียู จากนั้นนำน้ำเสียที่ผ่านกระบวนการบำบัดมาผ่านถังกรอง (Multimedia filter) ผ่านไส้กรองคาร์ทริดจ์ (Cartridge filter) และผ่านระบบรีเวอร์สออสโมซิส ทำการวิเคราะห์คุณภาพน้ำเสียภายหลังผ่านระบบรีเวอร์สออสโมซิส นำผลวิเคราะห์คุณภาพน้ำที่ได้มาคำนวณหาสัดส่วนการผสมที่เหมาะสมระหว่างน้ำดิบและน้ำเสียที่ผ่านการบำบัดเพื่อนำน้ำภายหลังการผสมมาใช้เป็นน้ำเติมในหอระบายความร้อน ผลการทดลองในการหาปริมาณเฟอริกคลอไรด์และพอลิเมอร์พบว่า ปริมาณเฟอริกคลอไรด์ที่ใช้ในการบำบัดแปรผันตามค่าการนำไฟฟ้าของน้ำเสีย โดยสามารถแบ่งช่วงค่าการนำไฟฟ้าของน้ำเสียและปริมาณเฟอริกคลอไรด์ที่ใช้ในการบำบัดได้ดังนี้คือ ค่าการนำไฟฟ้าของน้ำเสียตั้งแต่ 0-500, 500-1000, 1000-1500 และ 1500-2000 ไมโครซีเมนต่อเซนติเมตร จะใช้ปริมาณเฟอริกคลอไรด์ในการบำบัดเท่ากับ 3500, 4000, 4500 และ 5000 พีพีเอ็ม ตามลำดับ ในส่วนของพอลิเมอร์ที่ใช้ในการบำบัดที่ปริมาณ 1, 2 และ 3 พีพีเอ็ม พบว่าค่าความขุ่นของน้ำเสียภายหลังการบำบัดมีค่าไม่แตกต่างกัน ทั้งนี้ภายหลังทำการวิเคราะห์คุณภาพน้ำเสียที่ผ่านระบบรีเวอร์สออสโมซิส พบว่าสัดส่วนการผสมสูงสุดของน้ำเสียที่ผ่านการบำบัด เพื่อนำน้ำภายหลังการผสมมาใช้เป็นน้ำเติมในหอระบายความร้อนอยู่ที่ 25 เปอร์เซ็นต์