การใช้แบบจำลองประเมินค่าการกักเก็บและการให้น้ำของป่าชนิดต่าง ๆ ในประเทศไทย ทำการศึกษาในพื้นที่ลุ่มน้ำตัวแทนป่าชนิดต่าง ๆ ได้แก่ ป่าดิบเขา ที่จังหวัดน่าน ป่าดิบชื้น ที่จังหวัดสงขลา ป่าดิบแล้ง ที่จังหวัดเพชรบูรณ์ ป่าเบญจพรรณ ที่จังหวัดเชียงใหม่ และลุ่มน้ำป่าเต็งรัง ที่จังหวัดสกลนคร โดยรวบรวมข้อมูลปริมาณน้ำฝนและปริมาณน้ำท่าของตัวแทนป่าชนิดต่าง ๆ เพื่อศึกษาลักษณะการให้น้ำท่าของป่าต้นน้ำแต่ละชนิดและพัฒนาเป็นแบบจำลองเพื่อประเมินค่าน้ำท่ารายเดือนของพื้นที่ต้นน้ำภายใต้การปกคลุมของป่าชนิดต่าง ๆ โดยนำวิธีการของ SCS-CN Methodology มาประยุกต์ใช้เป็นเครื่องมือ ผลการศึกษาพบว่า ปริมาณน้ำฝนที่ตกเหนือป่าต้นน้ำที่ทำการศึกษามีค่าเฉลี่ยน้ำฝนรายปี 1,848.54 มิลลิเมตร ส่งผลทำให้ป่าต้นน้ำให้น้ำท่าไหลในลำธารโดยเฉลี่ยร้อยละ 29.62 ของฝนที่ตกลงมาทั้งหมด โดยป่าต้นน้ำที่มีสภาพแห้งแล้ง เช่น ป่าเต็งรังจะให้น้ำท่าโดยเฉลี่ยร้อยละ 18.6 ในขณะที่ป่าต้นน้ำที่มีสภาพชุ่มชื้น เช่น ป่าดิบเขาจะให้น้ำท่าไหลในลำธารร้อยละ 39.5 การสร้างแบบจำลองโดยการหาสัมพันธ์ของปริมาณน้ำฝนและน้ำท่าร่วมกับปัจจัยพื้นที่ลุ่มน้ำ โดยใช้SCS-CN Methodology ได้แบบจำลองในการประเมินค่าปริมาณน้ำท่ารายเดือนจากปริมาณน้ำฝนรายเดือน และค่าคะแนนที่เกิดขึ้นจากการกระทำร่วมกันของปัจจัยพื้นที่ต้นน้ำ (CN) และปริมาณความชื้นที่เกิดขึ้นจากการตกสะสมของน้ำฝนมาก่อนหน้า (API) ซึ่งเมื่อทำการทดสอบหาประสิทธิภาพความแม่นยำของแบบจำลองกับพื้นที่ต้นน้ำป่าชนิดต่าง ๆ พบว่าส่วนใหญ่ให้ค่าใกล้เคียงกับค่าที่วัดได้จริง โดยมี r2 มากกว่าร้อยละ 70