การศึกษาสมบัติทางอุทกวิทยาของดินป่าต้นน้ำดำเนินการในพื้นที่ตัวแทนพื้นที่ป่าชนิดต่าง ๆ ได้แก่ ป่าดิบเขา ป่าดิบแล้ง ป่าดิบชื้น ป่าเต็งรัง และป่าเบญจพรรณ ในจังหวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศ รวมทั้งสิ้น 338 จุด ทำการขุดหน้าตัดดินลึก 150 เซนติเมตร และแบ่งชั้นดินเป็น 0-15, 15-30, 30-60, 60-100 และลึกกว่า 100 เซนติเมตร ในแต่ละชั้นดินเก็บตัวอย่างดินเพื่อการวิเคราะห์สมบัติทางกายภาพและเคมีของดิน และประยุกต์ใช้แบบจำลองของ Rawls และคณะ (1982) เพื่อประเมินสมบัติทางชลศาสตร์ของดิน ได้แก่ ความจุความชื้นสนาม (Field capacity) และจุดเหี่ยวถาวร (Permanent wilting point) และประเมินความจุน้ำใช้ประโยชน์ได้ (Available water capacity) จากนั้นประเมินความสามารถในการกักเก็บหรือการอุ้มน้ำของดินจากความจุน้ำใช้ประโยชน์ได้ของดินตลอดหน้าตัดดินลึก 1.5 เมตร ผลการศึกษา พบว่า ความจุความชื้นสนามของดินป่าไม้ที่ทำการศึกษามีค่าอยู่ในช่วง 13.90 - 71.02 % โดยปริมาตร และความชื้นจุดเหี่ยวถาวรของดินมีค่าอยู่ในช่วง 2.76 - 41.17 % โดยปริมาตร เมื่อประเมินความจุน้ำใช้ประโยชน์ได้ของดิน พบว่า มีค่าอยู่ในช่วง 9.77 - 35.54 % โดยปริมาตร สำหรับความสามารถในการกักเก็บน้ำของดินป่าไม้ในความลึก 1.5 เมตร พบว่า มีค่าอยู่ในช่วง 159 - 411 มิลลิเมตร โดยมีค่าสูงสุดในดินป่าดิบเขาและต่ำสุดในดินป่าเต็งรัง