ในช่วงเวลาที่ผ่านมา การเร่งรัดพัฒนาอุตสาหกรรม การขยายตัวของเศรษฐกิจ ตลอดจนการเพิ่มขึ้นของจำนวนผประชากรและหการขยายตัวของชุมชนเป็นไปอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้อุตสาหกรรมและความเจริญในด้านต่างๆ มีการเจริญเติบโตด้วยอัตราที่สูงกว่าการขยายบริการโครงสร้างพื้นฐานของรัฐ นอกจากนี้การกระจายอุตสาหกรรมค่อนข้างเสรี โดยไม่อยู่ในพื้นที่ที่กำหนดไว้ให้เป็นเขตอุตสาหกรรมหรือไม่คำนึงถึงความสามารถในการรองรับของเสียของพื้นที่ ส่งผลให้เกิดปัญหามลพิษและสิ่งแวดล้อมต่างๆตามมามากมาย เนื่องจากนโยบายการเร่งรัดพัฒนาอุตสาหกรรมตามแผนพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่7 ได้มีการสนับสนุนให้ขยายการพัฒนาอุตสาหกรรมไปยังส่วนภูมิภาคของประเทศ โดยในพื้นที่ต่างๆจะพัฒนาให้เป็นพื้นที่เศรษฐกิจใหม่ โดยจะมีศูนย์กลางประจำพื้นที่เป้าหมายของภูมิภาคนั้น วึ่งจังหวัดสงขลา-หาดใหญ่และจังหวัดภูเก็ต ถูกจัดเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของภาคใต้ตอนล่างและตอนบนตามลำดับ โดยรัฐมีนโยบายที่จะส่งเสริมให้มีการพัฒนาในด้านต่างๆโดยเฉพาะด้านอุตสาหกรรม จังหวัดสงขลา-หาดใหญ่และภูเก็ตจึงเป็นพื้นที่ที่มีแนวโน้มที่จะเกิดปัญหามลพิษในอนาคตที่อาจเกิดความรุนแรงและส่งผลกระทบต่อประชาชนและสิ่งแวดล้อมได้ ดังนั้นสำนักคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห้งชาติจึงประกาศให้พื้นที่จังหวัดสงขลา-หาดใหญ่ และจังหวัดภูเก็ตเป็นเขตควบคุมมลพิษในปี พ.ศ.2535 โดยมีความจำเป็นเร่งด่วนในการศึกษาสำรวจสภาพแวดล้อมในเขตควบคุมมลพิษในด้านขนาด จำนวน ประเภท และที่ตั้งของแหล่งกำเนิดรวมทั้งชนิดและปริมาณสารพิษที่ปล่อยจากแหล่งกำเนิดว่าสามารถรองรับของเสียได้มากน้อยเพียงใด เพื่อป้องกันมิให้เกิดผลเสียต่อประชาชน สิ่งแวดล้อม และเศรษฐกิจต่อไปในอนาคต