การศึกษาพัฒนามาตรฐานการออกแบบสะพาน พบว่า การนำมาตรฐานสากลมาประยุกต์ใช้ กับสะพานในเส้นทางหลวงของไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาตรฐานของกรมทางสหรัฐอเมริกา (AASHTO) ที่กรมทางหลวงนำมาปรับใช้ตราบจนปัจจุบัน มีความแตกต่างของลักษณะทางกายภาพของรถบรรทุกหนักที่ใช้ ออกแบบกับรถบรรทุกตามประกาศของผู้อำนวยการทางหลวงอย่างมาก ที่สำคัญคือ พิกัดน้ำหนักบรรทุก ของไทยตามกฎหมายมีค่ามากกว่าพิกัดของสหรัฐอเมริกากว่าร้อยละ 40 ประกอบกับการควบคุมยวดยาน ที่ละเมิดกฎหมายบรรทุกน้ำหนักเกินพิกัดของไทยก็ยังทำได้ไม่ทั่วถึง ทำให้มีความจำเป็นต้องทำการศึกษาวิจัย ในประเด็นของการกำหนดน้ำหนักบรรทุกที่เหมาะสมสำหรับการออกแบบสะพานของประเทศไทย เพื่อให้ได้น้ำหนักบรรทุกที่ใช้ออกแบบสะพานของไทยที่เหมาะสมและมีความปลอดภัยเฉกเช่นมาตรฐานสากล งานศึกษาวิจัยนี้ใช้ระเบียบการวิจัยตามหลักทฤษฎีความเชื่อมั่นของโครงสร้าง (Structural reliability) และใช้เกณฑ์ความปลอดภัยเดียวกับมาตรฐาน AASHTO LRFD (2012) โดยพิจารณาสะพาน ในช่วงความยาวตั้งแต่ 5 เมตรถึง 60 เมตร ทั้งแบบช่วงเดี่ยวและช่วงต่อเนื่อง ใช้ข้อมูลคุณสมบัติวัสดุ และ ความแปรปรวนของมิติสะพานตามรูปแบบสะพานมาตรฐานของกรมทางหลวง สำหรับค่าน้ำหนักบรรทุก ของยวดยานใช้ข้อมูลน้ำหนักที่สุ่มตรวจวัดได้จริงในภาคสนามด้วยเทคนิค Bridge WIM ของกรมทางหลวง และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งพบว่ามีปริมาณยวดยานจำนวนหนึ่งบรรทุกเกินพิกัดกฎหมาย ผลการวิเคราะห์พบว่า น้ำหนักบรรทุกจรที่เหมาะสมสำหรับใช้ออกแบบสะพานของไทยนั้น สามารถนำเอาแบบจำลองรถบรรทุกชนิด HL93 ของมาตรฐาน AASHTO LRFD มาประยุกต์ใช้ได้เพื่อความ สะดวกในการวิเคราะห์ออกแบบสะพาน แต่ควรปรับใช้ค่าตัวคูณเพิ่มน้ำหนักบรรทุกจรที่สูงกว่าค่า 1.75 ตามที่ระบุไว้ใน AASHTO LRFD ให้สะท้อนถึงพิกัดน้ำหนักที่หนักกว่าของกฎหมายไทย ทั้งนี้หากพิจารณา จากข้อมูลน้ำหนักยวดยานที่ได้จากการสุ่มชั่งที่ใช้ในการศึกษานี้พบว่า ค่าตัวคูณเพิ่มน้ำหนักบรรทุกจร ที่เหมาะสมของไทย จะมีค่าประมาณ 2.20 เพื่อให้สะพานที่ออกแบบก่อสร้างมีระดับความปลอดภัย ตามเกณฑ์มาตรฐานสะพานของสหรัฐอเมริกา