โรคปอดอุดกั้นเรื้อรังเป็นโรคที่มีการอุดกั้นของทางเดินหายใจภายในปอด ส่งผลให้ผู้ที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังมีอาการหายใจลำบาก และสมรรถภาพการทำงานของปอดลดลง การบริหารร่างกายแบบโยคะเป็นการบริหารแบบยืดเหยียดกล้ามเนื้อที่สัมพันธ์กับการหายใจเข้าออก ซึ่งสามารถลดอาการหายใจลำบากลงได้ การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษากึ่งทดลอง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโยคะต่ออาการหายใจลำบากและสมรรถภาพปอดของผู้ป่วยที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่มารับการรักษาที่คลินิกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลแพร่ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2558 ถึงเดือนมิถุนายน 2559 แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 17 ราย กลุ่มทดลองได้รับการฝึกบริหารร่างกายแบบโยคะติดต่อกัน จำนวน 8 สัปดาห์ สำหรับกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือสำหรับรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัดอาการหายใจลำบากของกิฟท์ (Visual Analogue Scale [VAS]) แบบบันทึกการฝึกโยคะ สไปโรมิเตอร์ เครื่องมือในการดำเนินการวิจัยประกอบด้วย วีดีทัศน์ประกอบการฝึกโยคะ คู่มือการฝึกโยคะ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณา และทดสอบความแตกต่างระหว่างกลุ่มโดยใช้สถิติ t-test ผลการศึกษาพบว่า 1. อาการหายใจลำบากในผู้ที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังหลังได้รับการฝึกโยคะลดลงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) 2. สมรรถภาพปอดในผู้ที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังหลังได้รับการฝึกโยคะและกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ ไม่แตกต่างกัน 3. อาการหายใจลำบากในผู้ที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังหลังได้รับการฝึกโยคะลดลงกว่าก่อนได้รับการฝึกโยคะ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) 4. สมรรถภาพปอดในผู้ที่เป็นโรคโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง ก่อนและหลังการบริหารร่างกายแบบโยคะไม่แตกต่างกัน การศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า การบริหารร่างกายแบบโยคะ ส่งผลให้อาการหายใจลำบากในผู้ที่เป็นโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังลดลง ดังนั้นอาจมีการนำการบริหารร่างกายแบบโยคะเข้าเป็นส่วนหนึ่งในโปรแกรมการฟื้นฟูสมรรถภาพปอด หรือร่วมกับวิธีการอื่นๆ