ยางพาราเป็นพืชที่ใช้ประโยชน์จากผลผลิตของน้ำยางเป็นหลักแต่เมื่อหมดหน้ากรีดและผลผลิตน้ำยางลดลง ไม้ยางพารายังเป็นผลพลอยได้ที่มีความสำคัญในทางเศรษฐกิจโดยการนำไปใช้ประโยชน์ในอุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์ ดังนั้นการปรับปรุงพันธุ์ยางพาราเพื่อให้มีผลผลิตน้ำยางสูง การเจริญเติบโตของต้นดี และเนื้อไม้มีความคงทนแข็งแรง จึงเป็นสิ่งที่จำเป็นเพราะคุณภาพของเนื้อไม้ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติทางเคมี คุณสมบัติเชิงกล และปัจจัยด้านอื่นๆ ของไม้ การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบอิทธิพลของสายพันธุ์ที่มีพันธุกรรมแตกต่างกัน เพื่อใช้เป็นดัชนีในการคัดเลือกพันธุ์ยางเพื่อเนื้อไม้ในโครงการปรับปรุงพันธุ์ยางพาราต่อไปโดยไม้ยางพาราที่คัดเลือกมาศึกษามาจากแปลงเปรียบเทียบพันธุ์ยางพาราขั้นต้นที่มีอายุ 13 ปี ปลูกในศูนย์วิจัยและพัฒนาการเกษตรสุราษฎร์ธานีวางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ (Completely Randomized Design: CRD)ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบทางเคมีของไม้ยางพาราได้แก่ปริมาณเถ้า สารแทรกที่ละลายในเอทานอล-เบนซีนลิกนินโฮโลเซลลูโลส แอลฟาเซลลูโลส เฮมิเซลลูโลส และปริมาณการละลายในด่าง (1%NaOH) มีความแตกต่างระหว่างสายพันธุ์ยางอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติโดยสายพันธุ์ที่มีคุณภาพเนื้อไม้ดีที่สุดและสามารถนำไปใช้ประโยชน์ในด้านอุตสาหกรรมไม้ยางพาราได้แก่ สายพันธุ์ RRI-CH-35-1757 เนื่องจากมีปริมาณแอลฟาเซลลูโลสสูงสุดและมีคุณสมบัติการละลายในด่างต่ำและจากการวิเคราะห์คุณสมบัติเชิงกลของไม้ได้แก่ ปริมาณความชื้น ความถ่วงจำเพาะ โมดูลัสการแตกหัก โมดูลัสความยืดหยุ่น แรงอัดตั้งฉากเสี้ยน แรงเฉือนขนานเสี้ยน แรงดึงตั้งฉากเสี้ยน ความแข็ง และการฉีกของไม้ พบว่ามีความแตกต่างระหว่างสายพันธุ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเช่นเดียวกันโดยสายพันธุ์ที่มีความแข็งแรงเชิงกลสูงสุดได้แก่ พันธุ์ RRIM 600 ซึ่งสายพันธุ์ดังกล่าวจึงน่าจะได้คัดเลือกเพื่อการนำไม้มาใช้เพื่อผลิตเฟอร์นิเจอร์ และผลการทดลองที่ทราบว่าคุณสมบัติของไม้ยางพารามีอิทธิพลจากพันธุกรรมจึงสามารถที่จะเลือกลักษณะที่ต้องการในแต่ละสายพันธุ์สำหรับไปนำไปใช้เป็นแม่-พ่อพันธุ์ในการปรับปรุงพันธุ์ยางให้มีคุณภาพเนื้อไม้เหมาะสมกับลักษณะการใช้ประโยชน์ของไม้ยางพาราต่อไป