การปลูกยางพารานอกจากได้น้ำยางแล้ว ยังเป็นการผลิตไม้ท่อนป้อนสู่อุตสาหกรรมไม้ของประเทศ ในปัจจุบันความต้องการใช้ไม้ยางพาราทั้งในด้านเป็นวัตถุดิบในการแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ หรือความต้องการใช้เนื้อไม้โดยตรงยังคงมีอยู่และมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้นการค้นคว้าและการวิจัยหาพันธุ์ที่มีคุณสมบัติไม้ที่เหมาะสมกับการนำไปใช้งานในอุตสาหกรรมการผลิตประเภทต่างๆที่ใช้ไม้ยางพาราเป็นวัตถุดิบ จึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับกระบวนการผลิต การใช้ประโยชน์ และการเพิ่มมูลค่าของไม้ขึ้นมา การปรับปรุงพันธุ์เพื่อให้ได้พันธุ์ยางที่มีผลผลิตน้ำยางสูงและการเจริญเติบโตต้นดีจึงมีความจำเป็นเพื่อเป็นการเพิ่มรายได้ให้แก่เกษตรกร แต่เนื่องจากการปรับปรุงพันธุ์ยางพาราต้องใช้เวลานานประมาณ 25 -30 ปี เพื่อเป็นการลดระยะเวลาในการปรับปรุงพันธุ์ การใช้เทคนิคทางเครื่องหมายโมเลกุล (Molecular Marker) จึงเป็นวิธีการหนึ่งที่จะเพิ่มประสิทธิภาพของการปรับปรุงพันธุ์แบบดั้งเดิม ในการวิจัยนี้ได้ศึกษายีนที่มีความสัมพันธ์กับการแสดงออกในการควบคุมการให้ผลผลิตไม้และสมบัติของเนื้อไม้ในยางพารา เพื่อนำมาสร้างเครื่องหมายโมเลกุลในการคัดเลือกพันธุ์ยางในการปรับปรุงพันธุ์ จากการสืบค้นข้อมูลยีนที่เกี่ยวข้องกับคุณสมบัติเนื้อไม้ ได้ข้อมูลยีนทั้งหมด 25 ยีน ได้ไพรเมอร์ที่สามารถเกิดแถบดีเอ็นเอกับยางพาราลูกผสมชุด RRI-CH-35 ทั้งหมด 7 ไพรเมอร์ ได้แก่ Hb4CL HbExp HbSusy HbCeSA CAD COMT และ PAL จากการตรวจสอบ population structure โดยการนำไปหาข้อมูลลำดับเบสในลูกผสมชุด RRI-CH-35 จำนวน 20 พันธุ์ ด้วยยีน 7 ยีน พบว่ามียีน 6 ยีนที่มีความแปรปรวนในพันธุ์ลูกผสมที่นำมาวิเคราะห์ ยกเว้นยีน CeSa ข้อมูลลำดับเบสของลูกผสมทั้ง 20 สายพันธุ์ไม่มีความแตกต่างกัน จากการวิเคราะห์ SNP (Single Nucleotide Polymorphism) พบตำแหน่ง SNP ที่มีความสัมพันธ์กับการเจริญเติบโตและสมบัติไม้ทั้งหมด 40 ตำแหน่ง ผลการศึกษาครั้งนี้เป็นประโยชน์ในการนำตำแหน่ง SNP ที่ได้มาใช้เป็นเครื่องหมายโมเลกุลในการคัดเลือกพันธุ์ยางที่มีคุณสมบัติไม้ที่ดี ในโครงการการปรับปรุงพันธุ์ยางเพื่อเนื้อไม้ และพันธุ์ยางเพื่อผลผลิตและเนื้อไม้ต่อไป