การจัดการมรดกวัฒนธรรมในพื้นที่ขัดแย้ง กรณีศึกษา ตำนานมัสยิดกรือเซะ มุ่งพิจารณามรดกวัฒนธรรมตำนานมัสยิดกรือเซะและวิธีการจัดการมรดกวัฒนธรรมตำนานมัสยิดกรือเซะของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียซึ่งประกอบด้วยผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ๖ กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้สืบทอดมรดกวัฒนธรรม กลุ่มคนใน กลุ่มคนนอก กลุ่มภาครัฐ กลุ่มสถาบันการศึกษา และกลุ่มสื่อ ทั้งนี้เนื่องเพราะตำนานมัสยิดกรือเซะ เป็นมรดกวัฒนธรรมที่มีบทบาทสำคัญในการแสดงออกเชิงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์มลายูมุสลิม ขณะเดียวกันตำนานมัสยิดกรือเซะยังประกอบด้วยความขัดแย้งของตำนานที่ขัดกันและยังเป็นมรดกวัฒนธรรมที่ดำรงอยู่ในพื้นที่ขัดแย้ง ตำนานมัสยิดกรือเซะเคยเป็นเรื่องเล่าที่ถูกรื้อฟื้นขึ้นเพื่อประกอบสร้างกระแสการท่องเที่ยวมายังบ้านกรือเซะ หมู่ ๓ ต.ตันหยงลุโละ อ.เมือง จ.ปัตตานี โดยมีแหล่งดึงดูดนักท่องเที่ยวสำคัญคือมัสยิดกรือเซะและสุสานเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวซึ่งตั้งอยู่เคียงข้างกัน กระแสการท่องเที่ยวมายังสุสานเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวนี้ได้โหมกระพือเรื่องเล่ามูลเหตุที่มัสยิดกรือเซะสร้างไม่เสร็จว่ามีที่มาจากคำสาปแช่งของเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว ปัญหาของการรื้อฟื้นตำนานเกี่ยวกับมัสยิดกรือเซะนั้นเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับกระแสฟื้นฟูอิสลามแพร่สะพัดไปทั่วปัตตานี (ชัยวัฒน์ สถาอานันท์, ๑๙๙๓) ทำให้เกิดการประท้วงของชาวมุสลิมที่มัสยิดกรือเซะที่ตั้งคำถามต่อประเด็นคำสาปแช่งและสถานภาพการเป็นโบราณสถานของมัสยิดกรือเซะด้วย ไม่เพียงตำนานมัสยิดกรือเซะจะถูกเรื่องเล่าเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวที่ถูกกล่าวขานจนเกิดการเบียดบังอัตลักษณ์ของคนต่างศาสนาต่างชาติพันธุ์เท่านั้น มัสยิดกรือเซะเองยังประกอบด้วยเรื่องเล่าเกี่ยวกับมัสยิดหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่เรื่องต้นกำเนิดมัสยิดที่ปรากฏการให้ข้อมูลยุคสมัยที่ไม่ตรงกัน