วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2559

งานวิจัยนี้ มีจุดประสงค์ในการศึกษาแนวทางการจัดการงานดินในโครงการก่อสร้างอาคารหน่วยงานของรัฐ โดยรวบรวมการจัดการงานดินของโครงการกรณีศึกษาตามสัญญาจ้าง มาวิเคราะห์ปัญหาจากการจัดการงานดินที่มีผลกระทบต่อโครงการ เพื่อรวบรวมสรุปแนวทางการจัดการงานดินที่จะเกิดประโยชน์สำหรับหน่วยงานของรัฐ งานวิจัยชิ้นนี้ ดำเนินการรวบรวมข้อมูลเอกสารโครงการก่อสร้างอาคารที่เป็นหน่วยงานของรัฐที่มีปริมาณดินไม่ต่ำกว่า 10,000 ลูกบาศก์เมตร (คิว) ในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 20 โครงการ ด้วยวิธีสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่าง ถึงข้อกำหนดในสัญญาและปัญหาการจัดการงานดินที่มีผลต่อความล่าช้าของโครงการ โดยหลังจากการศึกษาเปรียบเทียบข้อมูลกรณีศึกษา สามารถแบ่งการจัดการงานดินได้ตามการใช้ที่ดิน ได้แก่ ที่ราชพัสดุ,ที่ดินทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์และที่ดินสภากาชาดไทย จากที่ดินทั้งหมดสรุปได้ว่าที่ราชพัสดุเป็นที่ดินส่วนใหญ่ที่มีระเบียบที่หน่วยงานของรัฐใช้ยึดถือปฏิบัติและมีผลบังคับใช้หลังปี พ.ศ.2545 โดยมีใจความระบุให้หน่วยงานที่ใช้ที่ดินนำดินที่ได้จากที่ราชพัสดุไปใช้เพื่อการบริจาคหรือจำหน่าย จากการศึกษามีทั้งโครงการที่ดำเนินการตามระเบียบและโครงการที่ไม่ดำเนินการตามระเบียบ อย่างไรก็ตามหน่วยงานที่ดำเนินการตามระเบียบ มีการจัดการงานดินด้วยวิธีบริจาคเป็นหลัก ด้วยรูปแบบการเขียนข้อกำหนดในสัญญาจ้างที่แตกต่างกัน ได้แก่ การกำหนดระยะทางในการขนดินแต่ไม่ระบุสถานที่รับดิน ,การกำหนดระยะทางและสถานที่รับดิน, การไม่กำหนดระยะทางและกำหนดสถานที่รับดินภายหลัง และรูปแบบที่ระบุให้สิทธิแก่ผู้รับจ้างดำเนินการ จากรูปแบบสัญญาจ้างดังกล่าว มีผลทำให้บางโครงการ ผู้รับจ้างสามารถดำเนินการตามสัญญาและไม่พบปัญหาความล่าช้าจากงานดิน แต่บางโครงการ ผู้รับจ้างไม่สามารถจัดการงานดินตามสัญญาได้ ทำให้งานดินเป็นปัญหาที่มีผลต่อความล่าช้าของโครงการ ผลจากการศึกษาแสดงให้เห็นว่า ความล่าช้าในการจัดการงานดิน ทำให้ผู้รับจ้างใช้เป็นข้ออ้างในการงดและลดค่าปรับหรือการขอขยายเวลาอันมีเหตุมาจากข้อบกพร่องของหน่วยงานรัฐที่มีสาเหตุมาจากสัญญาซึ่งปัญหางานดินที่ทำให้รัฐเสียประโยชน์ ดังนั้นงานวิจัยชิ้นนี้จึงสรุปแนวทางการจัดการงานดินที่เป็นประโยชน์สำหรับการบริหารโครงการก่อสร้างอาคารหน่วยงานของรัฐ