วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2559

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบวิธีการประมาณค่าสูญหายของตัวแปรอิสระที่มีการสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิล ในการวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติกแบบ 2 กลุ่ม เมื่อมีตัวแปรอิสระ 3 ตัว และเกิดการสูญหายในตัวแปรอิสระตัวใดตัวหนึ่ง โดยวิธีการประมาณค่าสูญหายที่ใช้ในงานวิจัยนี้ คือ วิธี Mean Imputation (MEAN) วิธี Median Imputation (MED) วิธี K-Nearest Neighbor (KNN) และ วิธี Multiple Imputation (MI) ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาได้จากการจำลองข้อมูล โดยกำหนดขนาดตัวอย่าง 70, 100 และ 200 ตัวแปรอิสระที่เกิดการสูญหายมีร้อยละของการสูญหายโดยเฉลี่ย 3 ระดับ คือ ร้อยละ 10, 20 และ 30 มีระดับการสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิล 3 ระดับ คือ การสูญหายแบบอิกนอร์เรเบิล การสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิลระดับปานกลาง และ การสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิลระดับสูง และกำหนดค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยของตัวแปรอิสระทั้ง 3 ตัว คือ 0.5, 1 และ 1.5 ตามลำดับ ทำการจำลองในแต่ละสถานการณ์เป็นจำนวน 5,000 รอบ และเกณฑ์ที่ใช้ในการเปรียบเทียบแต่ละวิธี คือ ค่าเฉลี่ยของค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนกำลังสอง (Average Mean Square Error: AMSE) พบว่า i) วิธี MI จะมีประสิทธิภาพ เมื่อค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยของตัวแปรอิสระที่สูญหายมีค่าต่ำ และขนาดตัวอย่างมีขนาดเล็ก ii) วิธี MEAN และ วิธี MED จะมีประสิทธิภาพ เมื่อค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยของตัวแปรอิสระที่สูญหายมีค่าสูง และขนาดตัวอย่างมีขนาดใหญ่ iii) ค่า AMSE มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น เมื่อร้อยละการสูญหายและสัดส่วนการสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิลเพิ่มขึ้น iv) ค่า AMSE มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น เมื่อค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยของตัวแปรอิสระที่สูญหายมีค่าสูง