วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2559

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาปริมาณกรดไขมันอิสระในน้ำมันพืชใช้แล้ว และศึกษาผลของโครงสร้างสารลดแรงตึงผิวร่วมแบบโซ่ตรง (1-Octanol) และแบบกิ่งก้าน (Isooctanol) ที่มีผลต่อการเกิดวัฏภาคของสารและสมบัติของเชื้อเพลิงชีวภาพไมโครอิมัลชันเปรียบเทียบกับมาตรฐานเชื้อเพลิงไบโอดีเซล (ASTM D6751) การศึกษาได้สุ่มตัวอย่างน้ำมันพืชใช้แล้วที่มีปริมาณกรดไขมันอิสระ ได้แก่ ร้อยละ 0.3 0.4 และ 0.5 โดยเริ่มต้นจากการบำบัดขั้นต้น ได้แก่ กระบวนการทางกายภาพเพื่อกำจัดสิ่งปนเปื้อนในน้ำมันพืช และการกำจัดกรดไขมันอิสระเพื่อลดปริมาณกรดไขมันอิสระในน้ำมันพืช ตามด้วยกระบวนการไมโครอิมัลชันเพื่อลดความหนืดของน้ำมันพืชใช้แล้ว โดยใช้การผสมสารที่มีสมบัติเป็นเชื้อเพลิง ได้แก่ น้ำมันผสมระหว่างน้ำมันพืชใช้แล้วและดีเซล และเอทานอล ซึ่งไม่สามารถรวมตัวเป็นเนื้อเดียวกันได้ ให้สามารถรวมตัวเป็นเนื้อเดียวกันด้วยสารลดแรงตึงผิวและสารลดแรงตึงผิวร่วม ผลการศึกษาพบว่าน้ำมันพืชใช้แล้วที่มีปริมาณกรดไขมันอิสระร้อยละ 0.5 ส่งผลต่อปริมาณการใช้สารลดแรงตึงผิวและสารลดแรงตึงผิวร่วม มีการใช้ปริมาณสารลดแรงตึงผิวและสารลดแรงตึงผิวร่วมในการทำให้รวมตัวเป็นเนื้อเดียวกันน้อยกว่า น้ำมันพืชใช้แล้วที่มีปริมาณกรดไขมันอิสระร้อยละ 0.4 และ 0.3 ตามลำดับ เนื่องจากกรดไขมันอิสระมีสมบัติเป็นสารลดแรงตึงผิว โดยสัดส่วนที่เหมาะสมในการผลิตเชื้อเพลิงชีวภาพไมโครอิมัลชันจากน้ำมันพืชใช้แล้วที่ผ่านกระบวนการบำบัดทางกายภาพคือ ใช้วัฏภาคของน้ำมันพืช/ดีเซล ร้อยละ 60 วัฏภาคของเอทานอล ร้อยละ 20 และสารลดแรงตึงผิว/สารลดแรงตึงผิวร่วม ร้อยละ 20 ตามลำดับ และสัดส่วนที่เหมาะสมในการผลิตเชื้อเพลิงชีวภาพไมโครอิมัลชันจากน้ำมันพืชใช้แล้วที่ผ่านการกำจัดกรดไขมันอิสระคือ ใช้วัฏภาคของน้ำมันพืช/ดีเซล ร้อยละ 90 วัฏภาคของเอทานอล ร้อยละ 5 และสารลดแรงตึงผิว/สารลดแรงตึงผิวร่วม ร้อยละ 5 ตามลำดับ ผลของการเปรียบเทียบสมบัติของเชื้อเพลิงชีวภาพ ไมโครอิมัลชันเทียบกับค่ามาตรฐานพบว่าเชื้อเพลิงชีวภาพไมโครอิมัลชันที่เตรียมจากสัดส่วนที่เหมาะสมผ่านเกณฑ์มาตรฐาน และโครงสร้างของสารลดแรงตึงผิวร่วมไม่มีผลต่อการเกิดวัฏภาคของสารและสมบัติของเชื้อเพลิงชีวภาพไมโครอิมัลชัน ดังนั้นการสังเคราะห์เชื้อเพลิงชีวภาพไมโครอิมัลชันจากน้ำมันพืชใช้แล้วเป็นทางเลือกที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมได้อีกทางหนึ่ง