วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2559

การศึกษาแบบบรรยายเชิงความสัมพันธ์นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพการตายของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายตามการรับรู้ของผู้ดูแล และความสัมพันธ์ระหว่างความทุกข์ทรมาน สัมพันธภาพของบุคคลในครอบครัว การสื่อสารของทีมสุขภาพ ความผาสุกทางจิตวิญญาณ กับคุณภาพการตายของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายตามการรับรู้ของผู้ดูแล กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ดูแลหลักในครอบครัวซึ่งเคยดูแลผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายที่เข้าพักรักษาเป็นผู้ป่วยในของโรงพยาบาลจุฬาภรณ์ และโรงพยาบาลมหาวชิราลงกรณธัญบุรี และเสียชีวิตไปแล้วอย่างน้อย 2 เดือน แต่ไม่เกิน 6 เดือน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 110 คน เก็บข้อมูลระหว่างเดือนมิถุนายน 2559 ถึงพฤศจิกายน 2559 เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินคุณภาพการตาย แบบประเมินระดับความทุกข์ทรมาน แบบประเมินสัมพันธภาพของบุคคลในครอบครัว แบบประเมินการสื่อสารของทีมสุขภาพ และแบบประเมินความผาสุกทางจิตวิญญาณ ได้ค่าความเที่ยงของแบบประเมินเท่ากับ .86, .99, .86, .82 และ .98 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1. คุณภาพการตายของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายตามการรับรู้ของผู้ดูแลอยู่ในระดับดี (=6.95, SD=0.40) 2. ความผาสุกทางจิตวิญญาณ การสื่อสารของทีมสุขภาพ สัมพันธภาพของบุคคลในครอบครัว มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับปานกลาง ปานกลาง และต่ำกับคุณภาพการตายของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายตามการรับรู้ของผู้ดูแลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r=.43, .42, และ .38 ตามลำดับ, p<.05) และความทุกข์ทรมานมีความสัมพันธ์ทางลบในระดับสูงกับคุณภาพการตายของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายตามการรับรู้ของผู้ดูแลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r=-.56, p<.05)