การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ของการใช้ไฮโดรเจนเป็นพลังงานทดแทนที่สะอาดและยั่งยืนในอนาคตของประเทศไทยโดยมุ่งพิจารณาที่ภาคขนส่งของประเทศไทย โดยพิจารณาสัดส่วนความเป็นไปได้ในการใช้ก๊าซไฮโดรเจนในฐานะพลังงานทางเลือกในภาคขนส่งโดยกำหนดขอบเขตที่รถยนต์แบบนั่งส่วนบุคคลขนาดเล็กและมุ่งประเด็นในการพิจารณาระยะเริ่มต้น เป็นระยะเวลา 15 ปี โดยใช้แผนนโยบายพลังงานจากสำนักงานนโยบายและแผนพลังงาน กระทรวงพลังงาน และศึกษาศักยภาพในการผลิตไฮโดรเจนในประเทศไทยว่าสามารถรองรับความต้องการพลังงานไฮโดรเจนในปริมาณนั้นได้เพียงใด และศึกษาแนวคิดในการปรับปรุงหรือเพิ่มศักยภาพในการผลิตไฮโดรเจนในประเทศเพื่อตอบสนองความต้องการนั้น โดยพิจารณาความเหมาะสมตั้งแต่ ทรัพยากรที่ใช้ในการผลิต เทคโนโลยีการผลิต การจัดเก็บ และการขนส่งที่เหมาะสม และพิจารณาเศรษฐศาสตร์เบื้องต้นโดยทำการรวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์เกี่ยวกับข้อดี ข้อเสียของพลังงานจากไฮโดรเจน เพื่อพิจารณาความเป็นไปได้ของการนำพลังงานไฮโดรเจนมาใช้จริงในประเทศไทยในอนาคต จากการศึกษาพบว่าสำหรับประเทศไทยแล้ว แนวโน้มการนำพลังงานไฮโดรเจนมาใช้ ยังอยู่ในขั้นตอนเริ่มต้นคือ ขั้นตอนการวางนโยบาย และศึกษาต้นทุนของการก่อสร้างสถานีจ่ายและผลิตไฮโดรเจน อีกทั้งรัฐบาลยังไม่ได้ทำการประชาสัมพันธ์เพื่อสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับพลังงานไฮโดรเจนให้ประชาชนรับทราบ จึงคาดว่าหากรัฐบาลยังไม่เริ่มประชาสัมพันธ์ทำความเข้าใจกับประชาชน และยังไม่ลงทุนสร้างสถานีผลิตและจ่ายพลังงานไฮโดรเจนในปีพ.ศ. 2559 เป้าหมายที่จะผลิตพลังงานไฮโดรเจนให้ได้ 100,000 กิโลกรัมในปีพ.ศ.2560 อาจต้องเลื่อนออกไปอีก ซึ่งจะส่งผลให้ประเทศไทยมีความล้าหลังในการนำพลังงานไฮโดรเจนมาใช้ในประเทศ

วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558