การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสร้างตัวละครหลักและวิธีการเล่าเรื่องของชายรักชายในสื่อบันเทิงไทย เพื่อเป็นแนวทางการสร้างสรรค์ตัวละครหลักชายรักชายและวิธีการเล่าเรื่องของชายรักชายในสื่อบันเทิงไทย โดยศึกษาสื่อบันเทิงชายรักชายทั้งสื่อโทรทัศน์และภาพยนตร์กระแสหลัก จำนวน 23 เรื่อง ในช่วงระหว่างปี พ.ศ.2550-2558 งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงเชิงคุณภาพโดยวิเคราะห์เนื้อหาตัวบท ประกอบกับแนวคิดทฤษฎีเพศวิถี แนวคิดทฤษฎีการสร้างตัวละคร การเล่าเรื่อง และเอกสารที่เกี่ยวข้องกับสื่อบันเทิงชายรักชาย ผลการวิจัยพบว่าภาพจริงของชายรักชายในสังคมจะวิวัฒน์มากกว่าภาพของชายรักชายในสื่อบันเทิงเสมอ ผู้ผลิตสื่อบันเทิงจึงสร้างภาพสะท้อนของชายรักชายผ่านตัวละครและการเล่าเรื่องเพื่อลดความคลาดเคลื่อนของภาพมายาคติชายรักชาย โดยผู้วิจัยพบว่าองค์ประกอบการสร้างสรรค์ตัวละครหลักชายรักชายมี 4 รูปแบบ คือ ตัวละครชายรักชายภาพเหมารวม, ตัวละครชายรักชายชุดความคิดรักต่างเพศ, ตัวละครชายรักชายเจเนอเรชั่นวาย และตัวละครชายรักชายเควียร์ ส่วนวิธีการเล่าเรื่องของชายรักชายมี 3 รูปแบบ คือ การเล่าเรื่องการนิยามตนเอง, การเล่าเรื่องการเปิดเผยเพศวิถีตนเอง และการเล่าเรื่องในชีวิตประจำวัน การสร้างสรรค์ตัวละครและการเล่าเรื่องของชายรักชายดังกล่าวสามารถแบ่งยุคของสื่อบันเทิงชายรักชายตามยุคสมัยได้เป็น 2 ยุคใหญ่ๆ คือ สื่อบันเทิงชายรักชายในโลกทัศน์แบบเก่า และสื่อบันเทิงชายรักชายยุคใหม่ ทั้งนี้ภายใต้การนำเสนอสื่อบันเทิงชายรักชายได้สื่อสารโลกทัศน์ภาพของชายรักชาย 6 ด้าน ได้แก่ การเหมารวมของชายรักชาย, คู่ความสัมพันธ์ของตัวละครชายรักชาย, ปัญหาของบุคคลชายขอบที่สะท้อนในชายรักชาย, ความแตกต่างในวัฒนธรรมกลุ่มย่อย, โลกทัศน์วัยรุ่น, และการวิพากษ์สังคม

วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558