วิทยานิพนธ์เรื่อง “ตัวชี้วัดชื่อเสียงเมืองท่องเที่ยวของประเทศไทย” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงตัวชี้วัดชื่อเสียงเมืองท่องเที่ยวของประเทศไทยผ่านการรับรู้ของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในแต่ละกลุ่ม โดยใช้หลักการแนวคิดชื่อเสียงองค์กรเป็นพื้นฐานสำคัญและการสำรวจตัวชี้วัดชื่อเสียงองค์กรมาใช้เป็นแนวทางเพื่อพัฒนาให้กลายมาเป็นตัวชี้วัดสำหรับชื่อเสียงเมืองในด้านการท่องเที่ยวอย่างเฉพาะเจาะจง โดยใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสานด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกผ่านผู้ให้ข้อมูลสำคัญในกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจำนวน 5 กลุ่ม ได้แก่ ผู้อยู่อาศัย นักท่องเที่ยว เจ้าหน้าที่ภาคเอกชน เจ้าหน้าที่ภาครัฐและนักลงทุนเป็นจำนวน 18 ตัวอย่าง ในพื้นที่ 3 จังหวัดที่เป็นตัวแทนของเมืองท่องเที่ยวที่มีลักษณะแตกต่างกัน ได้แก่ กรุงเทพมหานคร จังหวัดกาญจนบุรี และจังหวัดอยุธยา ในส่วนของการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ใช้เครื่องมือในการเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามในพื้นที่กรุงเทพมหานครเป็นจำนวน 979 ตัวอย่าง โดยใช้สถิติวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ (Exploratory Factor Analysis) ในการจำแนกองค์ประกอบสำหรับตัวชี้วัดชื่อเสียงเมืองท่องเที่ยวของประเทศไทยสำหรับการตรวจสอบความถูกต้องเชิงโครงสร้าง และใช้การพิจารณาค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ผ่านผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่านในการตรวจสอบความถูกต้องเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าตัวชี้วัดชื่อเสียงเมืองท่องเที่ยวของประเทศไทยนั้นประกอบด้วยตัวแปรจำนวน 76 รายการ ซึ่งสามารถจำแนกองค์ประกอบได้เป็นจำนวน 9 ด้าน ได้แก่ 1.ด้านเสน่ห์ดึงดูดใจ (Emotional appeals) 2.ด้านการบริหารจัดการการท่องเที่ยว (Tourism governance) 3.ด้านโครงสร้างสาธารณูปโภค (Infrastructure) 4.ด้านสภาพสังคม (Society) 5.ด้านวัฒนธรรม (Culture) 6.ด้านความเป็นท้องถิ่น (Localness) 7.ด้านสินค้าและบริการ (Products and Services) 8.ด้านการสื่อสาร (Communications) และ 9.ด้านนโยบาย (Policy) ซึ่งผ่านการตรวจสอบคุณภาพความเที่ยงของเครื่องมือ โดยมีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟ่าครอนบาช (α) = .973 และค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ที่ .8

วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558