การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการฝึกการยิงประตูด้วยหัวรองเท้าระหว่างแบบไม่วางเท้าและวางเท้าที่มีต่อความสามารถในการยิงประตูฟุตซอล กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือนักกีฬาฟุตซอลชายระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ของชมรมกีฬาฟุตซอลเขตวังทองหลาง จำนวน 24 คน โดยวิธีการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง และทำการแบ่งกลุ่มออกเป็น 2 กลุ่มๆ ละ 12 คน โดยแบ่งออกเป็น กลุ่มทดลองที่ 1 ทำการฝึกโปรแกรมการฝึกยิงประตูด้วยหัวรองเท้าแบบไม่วางเท้า กลุ่มทดลองที่ 2 ทำการฝึกโปรแกรมการฝึกยิงประตูด้วยหัวรองเท้าแบบวางเท้า เป็นระยะเวลา 6 สัปดาห์ นำผลมาหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า "ที" และวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวชนิดวัดซ้ำ ของความสามารถในการยิงประตูฟุตซอลของกลุ่มทดลองที่ 1 และกลุ่มทดลองที่ 2 จากการทดสอบก่อนการทดลอง หลังการทดลอง 3 สัปดาห์ และหลังการทดลอง 6 สัปดาห์ ทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลของการฝึกการยิงประตูด้วยหัวรองเท้าแบบไม่วางเท้าในกลุ่มทดลองที่ 1 มีผลต่อการพัฒนาความแม่นยำ ความเร็วในการยิง และทักษะในการยิงประตูด้วยหัวรองเท้าแบบไม่วางเท้า หลังสัปดาห์ที่ 3 และหลังสัปดาห์ที่ 6 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แสดงว่าการฝึกยิงประตูด้วยหัวรองเท้าแบบไม่วางเท้าส่งผลดีต่อความสามารถในการยิงประตูฟุตซอล

วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558