งานวิจัยนี้ศึกษาผลของรูปแบบการเวียนสลัดจ์ และอายุสลัดจ์ต่อการกำจัดธาตุอาหารทางชีวภาพด้วยระบบถังปฏิกรณ์เมมเบรนชีวภาพร่วมกับการใช้ตัวกลางแบบท่อเอียง 2 ขั้นตอนเพื่อการนำน้ำเสียจากอาคารกลับมาใช้ใหม่ ระบบมีอัตราภาระบรรทุกสารอินทรีย์ 1.6 กิโลกรัม.ซีโอดี/ลูกบาศก์เมตร-วัน ระยะเวลากักน้ำ 5.6 ชั่วโมง ผลการทดลองพบว่ารูปแบบการเวียนสลัดจ์มีผลต่อประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีและฟอสฟอรัสของระบบแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) แต่ไม่ส่งผลแตกต่างกันต่อประสิทธิภาพการกำจัดไนโตรเจน ส่วนอายุสลัดจ์ไม่มีผลต่อประสิทธิภาพการกำจัดของระบบ โดยรูปแบบการเวียนสลัดจ์แบบที่ 2 คือ การเวียนสลัดจ์จากส่วนแอโรบิกไปยังส่วนแอนอกซิก และจากส่วนแอนอกซิกไปยังส่วนแอนแอโรบิก และอายุสลัดจ์ที่ 40 วัน ทำให้ระบบมีประสิทธิภาพในการกำจัดดีที่สุด ซึ่งพบว่าระบบมีประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีที่สภาวะคงตัวเฉลี่ยร้อยละ 95 มีประสิทธิภาพในการกำจัดไนโตรเจนที่สภาวะคงตัวเฉลี่ยร้อยละ 96 และมีประสิทธิภาพในการกำจัดฟอสฟอรัสที่สภาวะคงตัวเฉลี่ยร้อยละ 94 ในถังปฏิกรณ์พบว่ามีจุลชีพกลุ่ม AOB (Ammonia oxidizing bacteria) , Nitrospira และ PAO (Phosphorus Accumulating Organisms) เกิดขึ้นในทุกส่วนของถังปฏิกรณ์ชีวภาพเมมเบรน โดยพบในปริมาณมากในส่วนแอโรบิกมีปริมาณเท่ากับ 6.42 x 109, 3.35 x 109 และ 3.33 x 106 copies/gMLSS ตามลำดับ และยังพบว่าตัวกลางแบบท่อเอียงที่อยู่ในส่วนแอนแอโรบิกและส่วนแอนอกซิกสามารถกักเก็บจุลชีพไว้บนตัวกลางได้ น้ำที่ผ่านการบำบัดจากระบบบำบัดในงานวิจัยนี้มีความเหมาะสมกับการนำกลับมาใช้ใหม่ในกรณีที่ไม่มีการสัมผัสกับมนุษย์โดยตรงซึ่งต้องมี Cl2 ละลายน้ำ 1 มิลลิกรัม/ลิตร จึงจะสามารถนำมาใช้ในระบบทำความเย็นของอาคาร เติมคูคลองเพื่อเสริมสร้างภูมิทัศน์ และใช้รดน้ำต้นไม้

วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558