วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา แบบติดตามผู้ป่วยไปข้างหน้า 1 เดือน โดยมีวัตถุประสงค์ของการวิจัยคือเพื่อศึกษาความชุกของอาการวิตกกังวลและอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่ได้รับการเยี่ยมบ้านในโครงการเยี่ยมผู้ป่วยที่บ้าน โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย จำนวน 52 ราย และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของอาการวิตกกังวลและอาการซึมเศร้าต่อการฟื้นตัวของระบบสั่งงานกล้ามเนื้อ และความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่เข้าร่วมโครงการเยี่ยมผู้ป่วยที่บ้าน โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ในระยะเวลา 1 เดือน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย ข้อมูลส่วนบุคคล ข้อมูลทางการแพทย์ แบบวัดอาการวิตกกังวลและอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยฉบับภาษาไทย แบบประเมินความสามารถในการเคลื่อนไหว แบบประเมินดัชนี บาร์เธล เอ ดี แอล และแบบบันทึกองศาการเคลื่อนของข้อไหล่ ข้อมูลที่ได้วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนาในรูปของ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ใช้ ไค-สแควร์ และ การถดถอยโลจิสติก เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรต้นกับตัวแปรตาม ผลจากการศึกษาพบว่า ร้อยละ 55.8 มีอาการวิตกกังวลและอาการซึมเศร้าจากการเยี่ยมในครั้งแรก (คิดเป็นอาการวิตกกังวลร้อยละ 19.2 และอาการซึมเศร้าร้อยละ 51.9) เมื่อติดตามผู้ป่วยเป็นเวลา 1 เดือน พบว่ามีอาการวิตกกังวลและอาการซึมเศร้าลดลงเหลือเพียงร้อยละ 25.0 (คิดเป็นอาการวิตกกังวลร้อยละ 9.6 และอาการซึมเศร้าร้อยละ 21.2) นอกจากนี้พบว่าอาการวิตกกังวลและอาการซึมเศร้ามีความสัมพันธ์กับการฟื้นตัวของระบบสั่งงานกล้ามเนื้อ ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน และช่วงองศาการเคลื่อนของข้อไหล่อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p<0.05 และเมื่อวิเคราะห์ด้วย การถดถอยโลจิสติก พบว่าปัจจัยทำนายการฟื้นตัวของระบบสั่งงานกล้ามเนื้อคือ นักกายภาพบำบัด ตำแหน่งพยาธิสภาพของสมอง อาการวิตกกังวลและอาการซึมเศร้า(p<0.05) ปัจจัยทำนายความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันคือ อายุ รายได้ อาการวิตกกังวลและอาการซึมเศร้า(p<0.05) ปัจจัยทำนายช่วงองศาการเคลื่อนของข้อไหล่ข้างอ่อนแรงคือ รายได้ นักกายภาพบำบัด อาการปวดข้อไหล่ข้างที่มีพยาธิสภาพ อาการวิตกกังวลและอาการซึมเศร้า(p<0.05)