วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

ยางธรรมชาติถูกใช้เป็นสารตัวเติมในอุตสาหกรรมพอลิเมอร์เพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นให้แก่พอลิเมอร์เมทริกซ์ ผงยางธรรมชาติไม่สามารถเตรียมได้โดยตรงเนื่องจากคุณสมบัติด้านการเหนียวติดกันของยางธรรมชาติ การนำพอลิเมทิลเมาทาคริเลตมากราฟต์บนอนุภาคยางธรรมชาติสามารถป้องกันการเกาะติดกันของยางผงได้ ซึ่งผงพอลิเมอร์ร่วมแบบต่อกิ่งระหว่างยางธรรมชาติและพอลิเมทิลเมทาคริเลต สามารถเตรียมได้จากกระบวนการกราฟต์โคพอลิเมอร์แบบคอร์-เชลล์อิมันชัน และกระบวนการอบแห้งแบบพ่นฝอย โดยงานวิจัยนี้ศึกษาปัจจัยต่างๆที่ส่งผลต่อการเตรียมผงพอลิเมอร์ร่วมแบบต่อกิ่ง ได้แก่ ลำดับการเติมสาร ปริมาณตัวริเริ่มปฏิกิริยา ปริมาณมอนอเมอร์ และเวลาที่ใช้ในการทำปฏิกิริยา โดยศึกษาจากค่าประสิทธิภาพการกราฟต์ซึ่งหาได้จากการทำการสกัดด้วยตัวทำละลายที่เหมาะสม และลักษณะสัญฐานของผงพอลิเมอร์ร่วมแบบต่อกิ่ง จากการศึกษาพบว่าพอลิเมอร์ร่วมแบบต่อกิ่งที่เกิดขึ้นมีลักษณะเป็นคอร์-เชลล์ ทำให้ผงพอลิเมอร์ร่วมแบบต่อกิ่งที่เตรียมได้ไม่เกิดการเกาะติดกันเหมือนกับยางธรรมชาติผง จากการศึกษาพบว่าสภาวะในการทำปฏิกิริยาเพื่อให้ได้ผงที่มีปริมาณยางธรรมชาติมากที่สุดและไม่เกาะติดกัน คือ ปริมาณตัวริเริ่มปฏิกิริยา 1 phr และปริมาณเมทิลเมทาคริเลตมอนอเมอร์ 25 phr โดยใช้เวลาในการทำปฏิกิริยา 3 ชั่วโมง และเมื่อนำผงพอลิเมอร์ร่วมแบบต่อกิ่งที่เตรียมได้ผสมกับพอลิเเลคติกแอซิด พบว่าผงพอลิเมอร์ร่วมแบบต่อกิ่งสามารถเพิ่มคุณสมบัติการทนต่อแรงกระแทกของพอลิเมอร์ผสมได้