วิทยานิพนธ์ (ค.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการเกิดแผลกดทับของผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามปกติกับผู้ป่วยที่ได้รับการดูแลตามโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ และเปรียบเทียบความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพต่อการนิเทศทางคลินิกหลังได้รับโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับกับการได้รับการนิเทศตามปกติกลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยอายุรกรรมชายโรงพยาบาลเสนา ได้รับการคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 36 คน แบ่งเป็นผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ 18 คน และผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ จำนวน 18 คน และพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานที่หอผู้ป่วยอายุรกรรมชายโรงพยาบาลเสนา จำนวน 13 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ประกอบด้วย โครงการอบรมเชิงปฏิบัติการ แผนการอบรม แนวทางการนิเทศ คู่มือการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ แบบสังเกตการปฏิบัติกิจกรรมการนิเทศ แบบบันทึกการดูแลเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ และแบบประเมินความพึงพอใจต่อการนิเทศ เครื่องมือทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน5 คน และหาความเที่ยงของแบบสอบถามความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพต่อการนิเทศ ได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค เท่ากับ.96 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานสถิติทดสอบไคสแควร์ (Chi-square test) และสถิติทดสอบค่าที (Dependent t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การเกิดแผลกดทับระหว่างผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกและผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ ไม่แตกต่างกัน 2. ความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพต่อการนิเทศทางคลินิกตามโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ (x= 4.26, SD = .26) สูงกว่าการนิเทศทางคลินิกตามปกติ (x= 3..07, SD = .67) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05